recente columns      

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Op deze pagina treft u steeds de meest recente column(s) aan.

Voor de columns van de afgelopen twee jaar: Misschien snap ik het wel niet

Vol?
(6 oktober 2018
)

Een mens is nooit te oud om te leren.
Op de lagere school leerden we hoe Nederland was ontstaan, over
Batavieren die over de Rijn binnenkwamen. Hoe ze het hadden over
slechte grond (vale ouwe) en goede grond (bat ouwe), en zo de
Veluwe en de Betuwe van hun namen voorzagen. En we hoorden
over de grote volksverhuizing die in het jaar 400 plaatsvond. Er waren
toen nog niet veel Nederlanders.
In ons aardrijkskundeboek lazen we dat we 12 miljoen  inwoners
hadden. Het kan trouwens ook 11 miljoen geweest zijn. Meester liet
het ons verbeteren in 13 miljoen, of 12 miljoen dus. Het boekje klopte
in ieder geval niet meer. Er stond ook in dat we het dichts bevolkte
land ter wereld waren. Het werd al gauw 14 miljoen en de ING had
een reclamefilmpje met een mooi liedje over 15 miljoen mensen. Als
je in die tijd beweerde dat Nederland vol is werd je weggezet als een
extreem rechtse figuur die de ideale multiculturele samenleving de
das wilde omdoen. Inmiddels zijn we met 17 miljoen landgenoten en
verschillende prognoses gaan er van uit dat er in 2050 nog 3 miljoen
zijn bijgekomen. De vraag die nu hardop wordt gesteld is of dat niet te
veel wordt. Er is ruimte zat, zou je denken. En er zijn landen, een
soort stadsstaten, die nog veel dichter bevolkt zijn!
Vorige week moest ik in Den Haag zijn, Loosduinen om precies te
zijn. Je rijdt door Friesland en Flevoland, waar ik me steeds weer
verbaas hoe Almere uitdijt, en eenmaal voorbij Amsterdam liggen de
steden en dorpen zo’n beetje aan elkaar geplakt. De Randstad is één
grote bebouwde kom geworden. Als we zo doorgaan, en die modellen
worden al genoemd, wordt de Veluwe een stadspark en het
IJsselmeer een grote vijver midden in de bebouwde kom.
Dat is nog eens wat anders dan Loppersum, waar het vooral een veld
vol mais is dat zorgt dat de horizon momenteel iets dichterbij is dan
normaal.
De ruimte, in het westen dus, zou je best enigszins beperkt kunnen
noemen. Ik ben ook altijd blij als ik, op de terugweg, de polder weer in
kan duiken.
Niemand zit er volgens mij op te wachten dat heel het land wordt
volgebouwd. Bijkomend probleem is dat, als het voorbeeld van
Groningen wordt gevolgd, je in die bebouwde omgeving als roker ook
nog eens naarstig op zoek moet naar een plekje waar je je sigaar nog
mag opsteken.
Naar aanleiding van die prognoses hoorde ik, en ik wist dat niet, dat
de regering  in de vijftiger jaren actief bezig is geweest om emigratie
te stimuleren. We waren toen met 9 miljoen, en dat vonden Drees en
de zijnen wel genoeg. Ik had altijd gedacht dat mensen die naar
Nieuw-Zeeland vertrokken, of naar Canada, dat deden omdat ze zat
waren van het bekrompen Nederland, de spruitjeslucht uit de vijftiger
jaren, omdat ze avonturiers waren, die een mooie toekomst in verre
oorden voor zich zagen, van die lui die je ook ziet in programma’s als
‘Ik vertrek’, en waarmee het dan meestal, want dat is leuk voor
televisie, niet zo super goed gaat.
Momenteel is er weer een grote volksverhuizing aan de gang. Anders
dan in 400 na Christus, en ook anders dan in de vijftiger jaren, niet
echt gestimuleerd door de regering. 
Hier in Loppersum hebben we de ruimte. Maar rijdend in de randstad
krijg je toch onmiskenbaar het gevoel dat het daar al aardig vol is…

Een masker
(13 oktober 2018
)

We hebben de mond vol over privacy. We willen enerzijds niet dat we
zomaar met onze foto in de krant komen, maar aan de andere kant
zetten we heel ons hebben en houwen op onze facebook- of
instagrampagina.
Sinds vorige week zijn we in het dorp bezig ons voor te bereiden op
de uitvoering van een musical waarin we op zoek gaan naar Judas.
Iemand die ik het vertelde dacht dat we aan de slag gingen met een
muzikale versie van het boek van Astrid Holleeder… maar het gaat
uiteraard om de man die Jezus overleverde. Wie was hij? Wat dreef
hem? Enthousiaste koorleden (en dat enthousiasme kunnen we
alleen maar toejuichen!) hadden kans gezien tijdens de repetitie foto’s
te maken en die waren op Facebook gezet. Ik werd er op
aangesproken. En dat vond ik trouwens best prettig, want hoe meer
mensen weten dat we er mee bezig zijn hoe beter dat is natuurlijk!
Maar ik moest wel even denken aan die dierentuin in Amersfoort die
een paar weken geleden met een 1 aprilgrap kwam. Dat was mijn
eerste gedachte tenminste toen ik het hoorde. Het schijnt dat je daar
bij de ingang een masker kunt krijgen, voorstellende een dinosaurus,
dat je op kunt zetten om te voorkomen dat je gezicht op allerlei
facebookpagina’s terecht komt van mensen die foto’s maken in de
dierentuin. Ik weet niet of het de bedoeling is om als volwassene daar
vermomd te gaan rondlopen.
Wie zich ook jaarlijks vermommen, en dat is nu alweer groot nieuws,
zijn al die mensen, in mijn beleving vaak vrouwen, die zich als Zwarte
Piet in het gezelschap van een ook al vermomde meneer bewegen.
Het grappige vond ik altijd dat je zomaar tijdens de intocht door zo’n
Piet kon worden aangesproken die je heel bekend voorkwam, en van
wie later bleek dat het je buurvrouw was. Dit jaar gaat dat niet meer
lukken. Zwarte Piet wordt Roetveegpiet. Dat hij zwart is komt alleen
maar door het roet uit de schoorsteen. Je kunt je wel afvragen of we
langzamerhand niet van het beeld van een Piet en een schoorsteen af
moeten. Ik had daar als kind, met in huis een kolenkachel, al een rare
voorstelling bij. Cadeautjes zouden subiet verbanden zodra ze
beneden waren aangekomen. Maar de buurvrouw met wat zwarte
vegen op haar wangen blijft als roetveegpiet dus gewoon de
buurvrouw!
Je zou verwachten dat de antizwartepietenclub blij zou zijn. Maar die
blijdschap duurde niet heel lang. De NTR vertelde er bij dat sommige
Pieten zo vaak door schoorstenen op en neer gaan dat ze alsnog
pikzwart zijn. Blij met een dode mus, zou je kunnen zeggen.
Terug naar Judas. De figuur Judas speelt ook een prominente rol in
de nog steeds schitterende musical Jesus Christ Superstar. Hij is in
wezen een hoofdpersoon. Hij roept het zelf ook tegen Jezus: Zonder
mij zou er van je lijdensverhaal niks terecht komen! Ik weet nog uit de
tijd dat de film uitkwam, ergens in de zeventiger jaren, dat je hoorde
dat het wel weer opvallend was dat Judas werd gespeeld door een
zwarte acteur. De verrader, de slechterik. Maar hij had dus wel de
hoofdrol!
Ik heb nog geen idee wie in onze musical Judas gaat spelen.
Wel overweeg ik om op volgende repetitie een dinomasker op te
zetten. Dan denken mensen niet: Hé, daar zit Kees Steketee achter
die piano, maar: Hé daar zit Kees Steketee met een dinomasker.
Nee, toch maar niet…

Een zaterdag
(20 oktober 2018
)

We leven half oktober. Het was roze zaterdag. Qua
weersomstandigheden, het werd in de loop van de middag een graad
of 26, het voelde als volop zomer, zou het ook zwarte zaterdag
hebben kunnen zijn. We werden bevangen door een vakantiegevoel,
zittend op een bankje aan het water in een klein dorpje, ergens tussen
Loppersum en Den Haag. Er voeren bootjes en mensen renden
joggend langs. We hielden een kleine pauze. Het was genieten, van
het weer, en van een sigaar.
In Den Haag aangekomen troffen we op de tafel in het restaurant
folders aan met een foto van Albert Mol. Even dachten we dat hij de
middag zou komen opluisteren met zijn aanwezigheid. Maar toen
realiseerden we ons dat hij al lang overleden is. (Even nagekeken,
gegoogeld, dat was al in 2004, de tijd vliegt…) Er lagen ook folders
met Gerard Joling er op. Die was er ook niet. Er was wel een
kooroptreden. Vox Rosa. Allemaal mannen. Ze zongen best goed. Het
criterium voor een lidmaatschap van dat koor was niet zozeer
muzikaliteit als wel seksuele geaardheid. Ik vind het best maar in
wezen is het heel vreemd. Je zou kunnen zeggen dat minister Blok
toch gelijk had, dat we van nature mensen opzoeken waar we ons op
de een of andere manier mee verbonden voelen.
Het menu voor de bewoners van het verzorgingstehuis bestond uit
stamppot van rode bieten. De aldus ontstane substantie zag er roze
uit, zo verzekerde Gera me, en je had de keus tussen een stuk
rookworst of een cordon bleu. Dat de kok speciaal voor deze dag
Gordon Bleu had bedacht hadden we niet in de gaten. De maaltijd
duurde van twaalf tot twee. De fantastische verzorgers deden hun
best, maar moesten met zijn drieën vele tientallen mensen voorzien.
Tijdens het eten speelde de pianist van het roze koor klassieke
pianostukjes. Niet iedereen luisterde er naar, zou je kunnen zeggen.
Zoals gezegd, het was een prachtige nazomer dag, maar door het
langdurige diner en het kooroptreden, direct aansluitend, was er voor
de bewoners weinig gelegenheid van het mooie weer te genieten. We
werden er enigszins treurig van, en dan druk ik me nog zacht uit.
Op de terugweg pauzeerden we in een wegrestaurant. Daar was een
systeem om te voorkomen dat je alleen maar naar binnen zou gaan
om gratis van het toilet gebruik te maken. Door 50 cent te betalen kon
je jezelf toegang verschaffen. Je kreeg dan een kaartje waarmee je bij
het afrekenen die 50 cent terug kon ontvangen. We zaten heerlijk
buiten op een groot terras, waar weinig mensen zaten, met koffie en
een sigaar. Een stel, niet bepaald direct naast ons, had er last van.
Van die sigaar dus, en ze gingen aan een ander tafeltje zitten.
Gelukkig maar. Ze hadden namelijk een heel grote zwarte hond bij
zich en ik ben allergisch voor grote honden. Ik was trouwens niet de
enige die rookte.
Voordat we gingen afrekenen toch maar even langs het toilet gegaan.
Ik leverde bij de kassa het bonnetje in en betaalde. De jongen bij de
kassa gaf me geen nota waarop ik kon zien hoeveel onze koffie
kostte. Daarom vroeg ik hem, voor
alle zekerheid, of hij het toiletbonnetje wel had afgetrokken. Zonder
iets te zeggen deed hij de kassa open en gaf me met een saggerijnig
gezicht een muntstuk van 50 cent. Tegen mijn gewoonte in heb ik
geen dankjewel gezegd. Het was al zo’n treurige dag. 

Een prijs
(27 oktober 2018
)

Deze week werd een televisieprijs uitgereikt. De Sonja Barend Award,
voor het beste interview, genoemd naar Sonja Barend, de
ongekroonde koningin van het genre. Ik hield nooit zo van haar
manier van interviewen. De criteria waaraan in haar visie een
interview zou moeten voldoen zijn vaak niet de mijne.
Ik ga er altijd vanuit dat een vraaggesprek als doel heef informatie te
verkrijgen. En ik snap ook nog wel dat een vragensteller soms een
beetje moet doorzeuren en jennen omdat hij het idee heeft dat de
geïnterviewde niet van plan is alles te vertellen wat hij weet. Volgens
mij is dat trouwens het goede recht van de ondervraagde. Je hoeft
niet alles wereldkundig te maken.
Zo kwamen er nogal wat reacties op het eerste interview van Rob
Jetten, de nieuwe fractievoorzitter van D66 door Jeroen Pauw. Pauw
veronderstelde dat zijn verkiezing al enigszins was voorgekookt, dat al
van te voren was afgesproken dat Jetten de fractie zou gaan leiden.
Die antwoordde door te zeggen dat het gegaan was zoals het gegaan
was, een open verkiezing. Pauw stelde dezelfde vraag nog een paar
keer, en Jetten gaf steeds haast letterlijk hetzelfde antwoord.
Vervolgens kreeg hij het verwijt dat hij een ingestudeerd verhaal
afdraaide.
Pauw krijgt complimenten, en Rob Jetten wordt alvast Robot Jetten
genoemd.
Zo lust ik er nog wel een. Het zou veel gekker zijn als hij op drie keer
dezelfde vraag drie keer een ander antwoord zou geven. Dat zou pas
ongeloofwaardig zijn! Ik had best een beetje met hem te doen.
Waarmee ik niet wil zeggen dat ik óók niet geloof dat zijn benoeming
was voorgekookt. En uiteraard maken ze dat dan niet openbaar. Bij
GroenLinks deden ze dat ooit wel, toen Femke Halsema persoonlijk
Jolande Sap als opvolgster lanceerde. Niet bepaald democratisch, lijkt
me, en dus niets voor D66.
Ik vind Jetten erg jong. Ik begrijp dat hij als twintigjarige al leiding gaf
aan vele tientallen werknemers bij ProRail. Dat zou ik, als werknemer
van ProRail, ook wel héél erg jong gevonden hebben. Maar jong
schijnt de toekomst te hebben.
De vraag is of er nog toekomst is voor Twan Huys met zijn Late Night.
Umberto Tan moest weg want er waren niet genoeg kijkers. Maar
Huys doet het niet beter. In een radeloze jacht naar kijkers had hij een
interview met een pro-zwarte-pietenmevrouw gepland maar die
mevrouw niet verteld dat er ook een antipiet aanwezig zou zijn. En
kijkcijfers leverde het ook niet op. 
De Sonja Barend Award ging naar Eva Jinek voor een interview met
Farid Azarkan, een Kamerlid van Denk. Het verhaal was dat Denk van
plan was een nepadvertentie te plaatsen waarin de PVV werd zwart
gemaakt, en iemand van TweeVandaag kwam daar in de fractiekamer
van Denk over praten. Dat gesprek, geen officieel afgesproken
interview, werd stiekem opgenomen, en met die opname werd Denk
onder druk gezet om het plan toe te geven. Denk maakte groot
bezwaar tegen die manier van doen. Ze hadden daarmee een punt,
vond ik. Ik hou niet van Denk, zeker niet van de fractievoorzitter, maar
ik begreep Azarkan, de tweede man van de club. Hij vroeg zich af of
dat zo maar mocht, bij iemand in huis, in zijn privé omgeving, want zo
beschouwde hij de factiekamer, stiekem een opname maken. Eva
Jinek voelde de man stevig aan de tand. Ook met hem had ik te doen
maar Eva kreeg een prijs!

Religieus of kerkelijk
(3 november 2018
)

Groot nieuws. Meer dan de helft van de Nederlanders noemt zich niet
meer religieus.
Het was een enquête van het CBS, het Centraal Bureau van of voor
de Statistiek. Die mensen hebben verstand van het houden van
enquêtes, tenminste, dat zou je verwachten. Maar ook al bestaat de
PKN al lang (jawel, sinds 1 mei 2004!) bij het CBS hebben ze dat nog
niet helemaal in de gaten. Want je kunt je daar als PKN’er PKN’er
laten noemen, maar ook gewoon hervormd of gereformeerd.
Uiteraard zijn er de hersteld hervormden, die zichzelf beslist geen
PKN’ers zullen noemen. Maar als uit het onderzoek blijkt dat 6
procent PKN is, 6 procent hervormd, 6 procent andere gezindte en 3
procent gereformeerd, dan hoef je geen wetenschapper te zijn om te
weten dat dat niet klopt. Dan zou ongeveer de helft van de hervormde
kerken niet zijn meegegaan met de PKN…
Gereformeerden is sowieso een lastig volkje. Want wat zijn dat,
gereformeerden? Hebben we het dan over Vrijgemaakten,
Oudgereformeerden, Christelijk Gereformeerden, Gereformeerde
Bonders uit de Hervormde kerk? Je weet het niet. Ik vind het ook altijd
leuk om in PKN-kringen mezelf, zeker ten opzichte van mensen die
vanuit de hervormde kerk komen en een beetje anti-gereformeerd
zijn, als gereformeerde te profileren!
Je hebt ook altijd weer mensen die zich haasten om te melden dat je
heus niet lid van een kerkgenootschap hoeft te zijn om religieus te
zijn. Blijkens de commentaren die ik las zou je mensen die op Witte
Donderdag naar The Passion kijken ook religieus kunnen noemen…
Akkoord. Ook dat is dus een slordigheidje van het CBS. Als je vraagt
of iemand lid is van een kerk of religie, onderzoek je niet zozeer of hij
religieus zijn, maar of hij kerkelijk is. De dramatische koppen in de
nieuwsberichten, tot in de Ommelander Courant en het journaal, nota
bene als opening, dat meer dan de helft van Nederland niet meer
religieus is, had dus moeten zijn dat meer dan de helft niet kerkelijk is.
Ze zijn geen lid meer. Dat is het probleem van veel verenigingen.
Mensen willen zich niet meer binden. Wil je bijvoorbeeld tegenwoordig
als koor nog bestaan dan neem je je toevlucht tot concerten met
projectzangers: lieden die best een tijdje mee willen zingen, maar
geen lid willen worden.
Over zingen gesproken: Ik zag Paul Witteman en zijn programma over
klassieke muziek. Daarin komen allerlei musici hun activiteiten
promoten en de laatste keer was er een countertenor die over zijn
tournee met vergeten aria’s uit cantates van Bach kwam vertellen. Die
aria’s waren trouwens niet direct vergeten, maar niet iedereen kent ze
meer. Dat krijg je als mensen minder kerkelijk worden! Dat was ook de
eerste vraag van Paul Witteman, of je religieus moet zijn om die aria’s
te kunnen zingen of als luisteraar te waarderen.
Dat vragen ze ook altijd aan zangers in de Matthäus Passion. Maar
men vraagt nooit of iemand in sprookjes zou moeten geloven om van
belachelijke ongeloofwaardige operalibretto’s te kunnen genieten. De
zanger was zelf niet religieus, hij vond het ook niet nodig en ik vraag
me dan altijd af wat je dan wil met Bachcantates. Zijn tournee gaat
ook niet langs kerken, maar langs theaters, waar ze in ieder geval niet
voor bedoeld zijn.
Hij mocht een paar stukjes laten horen. Korte stukjes, uiteraard. Veel
te kort om een religieus gevoel, een kerkelijk gevoel, of om wat voor
gevoel dan ook te kunnen ervaren.

Stint
(10 november 2018
)

Het is al weer een jaar of zes geleden. We kochten een elektrische
fiets. Er zat een extra gashendeltje aan, dan kon je, als je bijvoorbeeld
even bergop moest, wat meer energie inschakelen. Het leek me een
handig extraatje. Maar in de praktijk gebruik ik dat ding nooit, want
dan heb je even heel veel stroom nodig, en de actieradius van mijn
fiets is niet onbeperkt, dus ik moet zuinig met mijn batterij omspringen.
Met die elektrische fiets kwam ik een keer thuis en op de een of
andere manier stapte ik een beetje onhandig af. Ik liet mijn fiets haast
vallen maar probeerde dat te voorkomen door, terwijl ik er al naast
stond, hem stevig aan het stuur vast te houden. En dat was dus
precies op de plek waar dat gashendeltje zat. Per ongeluk gaf ik
daardoor extra gas, en lukte me het niet de fiets de baas te blijven, en
viel hij alsnog, evenals zijn onfortuinlijke berijder. Het feit dat ik tijdens
het hele gebeuren bleef proberen dat stuur stevig vast te houden was
de oorzaak van de val, terwijl gewoon loslaten de simpelste oplossing
was geweest. Misschien was dat ook wel wat die mevrouw overkwam
bij dat vreselijke ongeluk in Oss.
Ze bereed een Stint. Ik had die naam nog nooit gehoord. Ik had er wel
eens een zien rijden. In Delfzijl. Een plastic bakfiets met een koppeltje
kinderen er in en een staande bestuurder, meestal trouwens een
bestuurster, die naar de Brede School op en neer reed. Ik vond het er
niet heel degelijk uitzien. Bovendien leek het me vooral weinig
comfortabel voor de kleuters, vastgesnoerd in een soort plastic
badkuip.
Maar dat heb ik ook als ik fietsen zie met kleine aanhangertjes, waarin
soms wel twee kinderen zitten. Ook dat lijkt me knap gevaarlijk. En
nou we het toch over gevaarlijk hebben: aan auto’s mogen geen
scherpe uitstekende delen zitten, buitenspiegels moeten in kunnen
klappen, vanwege de veiligheid. Maar het is wel toegestaan een
fietsenrek op de trekhaak te zetten, met als gevolg dat heel de
achterkant van de auto vol zit met uitstekende delen.
Terug naar de Stint. De minister verbood direct na het ongeluk om er
nog langer mee aan het verkeer deel te nemen. Mede daardoor,
niemand koopt meer zo’n bakfiets, is Stint nu failliet. Het nieuws kwam
langs in het journaal, tegelijk met het bericht dat er een vliegtuig was
neergestort in de Javazee.
Op de televisie, op Discovery Channel, is een serie, Air Crash
Investigation, waarin onderzoek wordt gedaan naar de oorzaak van
vliegrampen. De onderzoekers worden vaak nagespeeld door acteurs
die met interessante gezichten naar opnames staan te luisteren van
de cockpit voice recorder en daaruit soms opeens, ook voor de kijker
zichtbaar opeens, alsof ze ter plekke een lichtje opgaat, de enig juiste
conclusie naar de oorzaak van de crash weten te destilleren. Vaak is
het een menselijke fout, maar ook regelmatig blijkt de oorzaak een
ontwerpslordigheidje, een niet helemaal 100 procent werkend
onderhoudsprotocol van de fabrikant, een verkeerd geprogrammeerde
boardcomputer, onvoorziene metaalmoeheid, of wat dan ook.  
Er zijn inmiddels heel wat vliegtuigcrashes geweest. Maar er is nog
nooit een gezagsdrager geweest die een vliegtuigfabriek heeft
verboden nog met zijn toestellen de lucht in te gaan. En stel je toch
voor dat daarnaast elk automodel dat ooit bij een ongeluk betrokken is
geweest zou worden verboden… dan zou het wel heel rustig worden
in de lucht en op de weg!

> COLUMNIST
> STARTPAGINA


De nieuwste column :

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Politicoloog
(17 november 2018
)

Ik heb het er vaker over gehad, over mensen die met de grootste
stelligheid van alles beweren. Het gaat dan vaak over specialistische
zaken. Ik herinner me van heel lang geleden dat we in onze kerk een
nieuwe geluidsinstallatie wilden hebben. De vakman vertelde dat bij
een langwerpige geluidsbox met drie of vier luisprekers boven elkaar
het geluid als een soort platte pannenkoek uit het midden van de box
komt. Hij adviseerde zelfs om drie of vier van die boxjes boven elkaar
te monteren, dat zorgde er voor dat die pannenkoek nog platter werd.
Ik stond er als klein jongetje bij. Ik weet niet waarom, Misschien was ik
net aan het orgel spelen toen de commissie van beheer met de
geluidsman langs kwam. De broeders ambtsdragers besloten direct
tot het bestellen van vier boxjes per wand, want de pannenkoek kon
wat hun betreft niet plat genoeg!
Het grappige is dat mensen die met zoveel overtuigingskracht en
veronderstelde vakkennis van alles vertellen door de mand vallen als
er toevallig iemand in de buurt is die er ook verstand van heeft. Ik
maak dat vaak mee als er bijvoorbeeld iets wordt beweerd over hoe
een muziekstuk in elkaar steekt, toevallig iets waar ik wel een klein
beetje kijk op heb, al ben ik dan geen musicoloog!
Vorige week kwam ik weer zo’n situatie tegen. Het was het verhaal
van een politicoloog. Hij had onderzoek gedaan en deed daarvan
verslag in de krant, compleet met interessante grafieken om zijn tekst
kracht bij te zetten. Hij verbaasde zich er over dat SGP’ers niet
geneigd zijn PVV te stemmen, ondanks hun gemeenschappelijke anti
islam gevoelens. Diezelfde week immers had de SGP islamkritiek
geuit. Volgens kamerlid Bisschop worden schoolkinderen die op een
excursie gaan naar een moskee gedwongen mee te doen aan een
gebed tot Allah. Ik ben, met hem, van mening dat dat belachelijk is.
Het is trouwens weer heel wat anders dan die collega van mij die de
schoolkinderen in een hervormde kerk vertelde dat de preekstoel de
plek is waar de priester zijn preek houdt, maar dit terzijde.
Volgens de politicoloog in kwestie zou het logisch zijn als SGP
stemmers naar de PVV neigen omdat die ook lekker anti-islam is, en
hij baseert zich op een verkiezingsuitslag van een paar jaar geleden in
Urk. Maar uit zijn baanbrekende onderzoek blijkt dat dat niet zo is.
Wel is het zo dat er onder PVV-stemmers wel eens mensen switchen
naar de SGP: ook anti-islam, maar wat subtieler en beschaafder dan
de PVV, denk ik dan.
Misschien zou iemand die politicoloog moeten uitleggen dat de SGP
een principiële partij is, een overtuigde, protestantse, gereformeerde,
partij, die droomt van een theocratie, een staatsvorm waar God de
zaak regeert. De Islam is in SGP-ogen niet anders dan een verkeerde
godsdienst. Daar is niks extreem-rechts of populistisch aan.
Vierhonderd jaar geleden hadden we de Synode van Dordrecht. Daar
werd besloten tot het maken van dat wat de Statenvertaling is gaan
heten. In die traditie staat de SGP. Dankzij die Bijbelvertaling hebben
we de tale Kanaäns, die door veel, maar steeds minder, mensen
wordt herkend en gesproken.
Joop den Uyl was opgegroeid als gereformeerde jongen en kende dat
taalgebruik. Dat kwam hem goed van pas in zijn contacten met de
ARP’ers.
De politicoloog in kwestie ontdekte, naast het feit dat de PVV niet
aantrekkelijk is voor SGP’ers dat “de echte concurrentie elders zit, bij
de christelijke partijen, met de ChristenUnie voorop…” Petje af voor
zo’n wetenschapper!

Kees Steketee

> COLUMNIST
> STARTPAGINA