recente columns      

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Op deze pagina treft u steeds de meest recente column(s) aan.

Voor de columns van de afgelopen twee jaar: Misschien snap ik het wel niet

Waterstaat
(1 september 2018)

Bij een grote aanschaf ga je doorgaans niet over één nacht ijs. Ik vind
het een mooie uitdrukking. Heeft natuurlijk te maken met de
onbetrouwbaarheid van een ijsvloer na één nachtje vorst. Pas als het
een paar dagen heeft gevroren weet je zeker dat het ijs je gewicht kan
dragen en stap je er op. Pas als je zeker weet dat je aankoop een
goede zet is teken je de koopovereenkomst.
Als kind vond ik de Euromast maar een eng gevaarte. Het was een
paal met bovenop een grote cabine waarin een restaurant zat van
waaruit je een prachtig uitzicht over de stad had. Ik vond het er weinig
stabiel uitzien. Toen we naar boven gingen had ik het gevoel dat hij
elk moment zou kunnen omvallen. Ik zei dat ook, en toen werd me
verzekerd dat dat heus niet zou gebeuren, want het zwaartepunt van
de toren zat ver onder de grond. Het stelde me enigszins gerust, aan
de andere kant kon je nooit zeker weten of dat echt waar was, van dat
zwaartepunt. En de vraag is ook hoe het is sinds men, omdat de
belangstelling nogal terugliep, de toren ongeveer twee keer zo hoog
heeft gemaakt door er nog een spriet bovenop te zetten. Ik ben er
nooit meer geweest.
In een kerk waar ik ooit organist was hadden ze een moderne trap. De
betonnen treden staken gewoon uit de muur en hadden verder geen
enkele steun. Als ik naar boven moest liep ik altijd zo dicht mogelijk
langs de muur om mijn gewicht vooral niet teveel op het uiteinde van
de treden te laten drukken…
Wat ik ook altijd zo eng vind zijn balkons die als het ware aan flats
hangen en ik word ook niet blij van een orgel dat als een zwaluwnest
tegen een kerkwand lijkt geplakt.
Ingenieurs en andere deskundigen kunnen precies berekenen hoe
sterk een overspanning moet zijn om het verwachte gewicht te
kunnen dragen. Net als onlangs in Italië. Een gigantische brug, niet
alleen over een andere weg en een rivier, maar ook nog eens over
een hele woonwijk met flats heen gebouwd. Als je de beelden zag kon
je je verbazen dat het niet al veel eerder was misgegaan. De brug
was in de zestiger jaren gebouwd, en hij was niet berekend op het
verkeer dat sinds die tijd een stuk intensiever geworden is, hoor je
dan.
Er zijn veel van die gigantische bruggen in de wereld, en de
overspanningen kunnen blijkbaar steeds groter worden.
Men heeft het over slecht onderhoud. Zoals een paar jaar terug in een
zwembad waar de geluidsboxen van het plafon naar beneden
kwamen: “Slecht onderhouden!” Maar hoe onderhoud je zoiets? Moet
je twee keer per jaar naar boven klimmen om te kijken of de roestvrije
haken waaraan die boxen gingen  misschien toch niet zijn gaan
roesten?
De Italianen keken nauwelijks naar hun brug om. Ik vraag me ook af
wat je er aan zou kunnen zien. In Nederland sluiten we een brug als
we haarscheurtjes constateren. Of we zetten er een bord bij: ‘Boven
de 6 ton betreden op eigen risico.’ Dat doet Rijkswaterstaat. Een
zorgvuldige en betrouwbare organisatie die alles uitstekend in de
gaten houdt.
Maar dan schrik ik wel dat diezelfde instelling voor één miljoen euro
twee speedboten koopt die bedoeld zijn om snel over de Noordzee te
kunnen varen, maar die in de praktijk niet geschikt blijken te zijn voor
grote golven. Hoe zorgvuldig is zo’n organisatie dan…

Per ongeluk
(8 september 2018)

Wie heeft het nooit meegemaakt. In een volle bus, of in de rij voor de
kassa, dat je iemand per ongeluk aanstoot, of, erger, op de tenen gaat
staan. Meestal is dat geen aanleiding voor veel opwinding. Het is vol,
het is druk, en dan gebeurt zoiets nou eenmaal. Je zegt “sorry dat
ging per ongeluk,” en we gaan over tot de orde van de dag.
Anders wordt het als iemand, laten we hem Jan noemen, niet per
ongeluk op iemand anders’ tenen gaat staan maar dat met opzet doet.
Als hij bewust iemand pijn doet. Het zou ongeloofwaardig zijn om ook
dan ‘sorry’ te zeggen en de persoon in kwestie zal ook geen excuus
accepteren. Terecht. Hoe het dan verder gaat hangt een beetje van
het type af dat Jan tegenover zich heeft. De een zal een stapje opzij
doen en hopen dat hij daarmee van het gezeur af is, een ander, zeker
als hij niet al te bang is uitgevallen, zal de confrontatie zoeken. Hij wil
met gelijke munt terugbetalen en heeft wel zin in een potje vrij
worstelen. En voor je het weet liggen ze te rollebollen over straat. Dat
komt er nou van als je mensen uitdaagt, als je ze aan het treiteren
bent, aan het pesten, als je ze, zonder dat daar aanleiding voor is,
met opzet pijn doet. De mensen er omheen, de omstanders, kiezen
waarschijnlijk partij voor de ander, voor degene die Jan zo lekker aan
het jennen was. Niemand zal het opnemen voor Jan, vermoed ik.
In Den Haag wil iemand een cartoonwedstijd organiseren. Niet een
redactie van een krant of een weekblad, ook niet een tekenacademie
die op zoek is naar nieuw talent, en ook niet de firma Bruynzeel die de
verkoop van potloden wil stimuleren. Zoals bekend is het Geert
Wilders, en de cartoonwedstrijd heeft als thema de profeet
Mohammed. Die moet, want we hebben het wel over cartoons,
blijkbaar belachelijk gemaakt worden.
Ik begrijp niet wat de man bezielt.
Maar politiek correct Nederland verdedigt hem: “Hij mag dat doen.
Vrijheid van meningsuiting!” Ik snap niet wat zoiets met vrijheid van
meningsuiting heeft te maken. Dat hij mensen, gelovige moslims, tot
in het diepst van hun ziel kwetst moeten we maar voor lief nemen, en
“mag toch geen reden zijn om doodsbedreigingen aan het adres van
Wilders te uiten.” Nee, natuurlijk niet. En dat ze in Pakistan met
duizenden de straat op gaan om te protesteren vind ik ook wat
overdreven.
Christenen zijn het al jaren gewend. De laatste keer dat we ons
opwonden was over het Onze Vader door Mies Bouwman in ‘Zo is het
toevallig ook nog eens een keer’. Maar Madonna (de naam alleen al!)
aan een kruis met een nepdoornenkroon, het doet ons niks meer. En
je kunt als cabaretier strooien met al dan niet geslaagde grappen over
gereformeerden of katholieken, zonder dat iemand zich gekwetst
voelt. We hebben een dikke huid gekregen, of, zou je ook kunnen
zeggen, we zijn behoorlijk onverschillig geworden.
Maar ik verbaas me dat niemand zegt dat het organiseren van zo’n
cartoonwedstrijd werkelijk helemaal nergens op slaat. Het is toch in
wezen niets anders dan moedwillig iemand, wat zeg ik, een behoorlijk
grote groep wereldburgers, op de tenen te gaan staan, te jennen, uit
te dagen? Zoiets pikten we in de bus, of voor de kassa, van Jan toch
ook niet?
En dat Wilders de zaak nu heeft afgelast verandert daar helemaal
niets aan.

Zwijgen
(15 september 2018)

Stef Blok had onhandige dingen gezegd, nou ja, hij had zijn duidelijke
menig gegeven over onder andere de multiculturele samenleving en
de manier waarop een land als Suriname wordt bestuurd. De Kamer
kwam ervoor niet terug van reces zodat hij zich wekenlang kon
verontschuldigden en zijn woorden terugnam, of in ieder geval zei dat
hij vond dat hij het niet zo had moeten zeggen, dat hij beter had
kunnen zwijgen.
Links Nederland was er zeer verbolgen over, uiterst rechts vond het
mooi dat een minister de waarheid durfde te zeggen. Het gevolg was
dat hij, dankzij de coalitie van middenpartijen, gewoon kon blijven
zitten. Dat deed hij ook, hoewel hij er niet bij zat alsof hij er van
genoot. Ik verdacht hem er stiekem van dat hij hoopte dat de motie
van wantrouwen zou worden aangenomen en hij naar huis kon
afreizen, en verder door het leven gaan als de minister die de
waarheid niet mocht zeggen.
Een partijgenoot van hem trad wel af. Han ten Broeke. Een kamerlid
dat ooit een relatie had gehad, een avontuurtje, een scharrel, hoe je
het ook wil noemen, waarbij ongelijkheid in het spel was. En dat willen
we niet. De vraag is wel even wie bepaalt wat er gelijk of ongelijk is. Is
iemand die qua werk of salaris in een lagere schaal zit dan jij ook
minder dan jij? We putten ons heden ten dage uit in het roepen dat
hoogopgeleid echt niet méér is dan laagopgeleid.
Als de vrouw in kwestie je rechtstreekse ondergeschikte is, is er
misschien sprake van ongelijkheid, hoewel ik het me ook dan afvraag:
een secretaresse die er voor zorgt dat je afspraken kloppen en jij niet
je stukken vergeet als je naar een vergadering gaat lijkt me meer dan
een ‘ondergeschikte’. Maar omdat hij zelf vond dat er sprake was van
ongelijkheid, en alleen daarom, vond Ten Broeke het nodig, en zijn
fractieleider sprak hem niet tegen, om af te treden. Hij beschouwde
zichzelf dus als méér dan de bewuste vrouw. En hij trad, het moge
duidelijk zijn, dus niet af omdat hij zijn vrouw had bedrogen en
overspel had gepleegd. Dat is privé. Dat mag hij zelf weten.
Dat was anders, een tijdje terug, met een SGP-kamerlid. Die gaf zijn
Kamerzetel op om het enkele feit van overspel en ging aan de slag
met het redden van zijn huwelijk.
En dan hebben we Pechtold, de man die links en rechts weet te
vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Hij kreeg zomaar een
appartement cadeau en het verbaasde me, ondanks het feit dat
tegenwoordig elke woning in een flatgebouw een appartement wordt
genoemd, dat daar toch niet meer drukte over werd gemaakt. Ook dat
was een privé kwestie vond hij. Ik krijg privé nooit appartementen
cadeau!
Ook een jarenlange affaire met een collega D66’er, een wethouder in
Meppel, was een privé zaak. Maar de mevrouw kwam haar verhaal
doen bij Pauw. Een warrig verhaal, gebaseerd op een interview in
Privé dat ze per ongeluk gegeven had. Ze hadden afgesproken niets
over de zaak naar buiten te brengen, te zwijgen, maar dat gebeurde
nu toch.
En dan was er nog die pornoactrice in Amerika die ooit het bed
gedeeld had met Donald Trump. Ze is betaald geworden om te
zwijgen, en zij reist nu de wereld rond, tot aan de glunderende Twan
Huys toe, om te vertellen dat ze betaald is geworden om te zwijgen. Ik
snap het niet.

Appen
(22 september 2018)

De scholen zijn weer begonnen.
En dat merk je. Ik moest in Delfzijl zijn, net op het moment dat in de
buurt een school uitging. Ik kwam een tiental kinderen tegen. Zij reden
op de fiets, ik zat in de auto. Ze fietsten met minimaal vier naast
elkaar, zodat je, positief ingesteld, kon zeggen dat er in ieder geval
één netjes aan de rechterkant van de weg reed. Ik verleende ze
voorrang, want ze kwamen van rechts. Sommigen fietsten links om mij
heen, sommigen ook rechts, en een paar jongetjes hielden tot op het
laatst de spanning vast en besloten toen maar het trottoir te
gebruiken. Ik wachtte tot de kust veilig was en de auto aan alle kanten
vrij en vervolgde mijn weg.  
Dat de scholen weer begonnen waren stond ook vermeld op grote
mobiele matrixborden langs de weg. Als je van de Eemshaven kwam,
richting Loppersum, stond er zo een op de kruising met de Delleweg.
Ik wist niet dat daar een school stond. Maar hij was misschien
bedoeld voor de kindertjes die langs die Delleweg naar Middelstum
fietsten.
Overigens haast overbodig te melden dat de scholiertjes die ik
tegenkwam vrijwel allemaal maar één hand aan hun stuur hadden.
Met de andere bedienden ze hun telefoontje. Jonge mensen zijn daar
heel handig in. Die typen met één duim sneller dan een normaal mens
met tien vingers.
Het gevolg van al dat typen is dat er niet meer veel met de hand
geschreven wordt. En het gevolg dáárvan is, zo las ik, dat op scholen
niet meer geleerd wordt aan elkaar te schrijven. Kinderen schrijven
nooit meer, dus als ze de blokletters kennen is dat genoeg. “Op een
toetsenbord staan ook alleen maar blokletters,” zei iemand. Dat klopt,
hoewel daar wel een kanttekening bij te maken is. Ik ontdek dat
zojuist, terwijl ik dit verhaal aan het typen ben. Op mijn laptop staat op
elke toets een letter, en alle letters zijn hoofdletters, caps, zeggen we
dan, capitals. Vroeger noemden wij hoofdletters ook kapitalen. Maar
op mijn telefoon toont het toetsenbord kleine letters (heten dat geen
schrijfletters?) en die veranderen pas in hoofdletters als ik de
hoofdlettertoets in druk.
Mijn telefoon doet vaak van alles wat ik niet bedoeld heb. En dat
terwijl ik er toch regelmatig mee in de weer ben. Wat dat betreft ben ik
een moderne man. Heel vaak kijk ik even of er een mailtje is, om dan
te constateren dat ik beter niet had kunnen kijken omdat ik die mail
liever nog niet had gezien en in een dood moment maak ik regelmatig
een killersudoku (kan ik iedereen aanraden). Ook buienradar is een
handige app als je er op de fiets op uit wilt, en teletekst werkt
fantastisch om op de hoogte te blijven, en dan heb ik het nog niet
eens over groepsapps met familie en ensembles. Maar ik bedien mijn
telefoon nooit fietsend of autorijdend, niet omdat ik zo’n brave borst
ben, maar domweg omdat ik dat niet zou kunnen.
In de auto mág je hem ook niet eens aanraken, maar op de fiets geldt
nog niet zo’n verbod. Afgelopen week is daarom een actie gestart om
het gebruik van de telefoon op de fiets te ontmoedigen.
Ik hoorde de minister zeggen dat het een ‘langdurige, meerjarige
campagne’ gaat worden. En daarmee zei ze dus eigenlijk direct al dat
ze er niet veel vertrouwen in heeft dat de actie ook wat uithaalt…

Misbruik en leedvermaak
(29 september 2018)

“Miljoenen voor misbruik Katholieke Kerk.”
Het was een kop in de krant. Ik keek er een beetje raar naar. Ik werd
op het verkeerde been gezet. Hoewel het tegenwoordig meestal over
miljarden gaat, zoveel miljard naar onderwijs, zoveel miljard naar
defensie, zoveel miljard naar de zorg, dacht ik even dat er miljoenen
beschikbaar werden gesteld voor dat vermaledijde misbruik. Net zoals
ik eens op een school een aankondiging zag voor een speciale
workshop over pesten. “Dat kunnen we zonder zo’n workshop ook
wel,” vond een leerling.
Maar het bleek dus te gaan om een flinke schadevergoeding voor een
aantal slachtoffers. Een paar jongens, intussen mannen, in de
Verenigde Staten vingen per persoon een miljoen of tien
schadevergoeding van de kerk.
Dat kan natuurlijk alleen maar in Amerika. Daar wordt zelfs Ikea
veroordeeld als iemand zijn Billy Boekenkast als klimrek gebruikt, er
vervolgens afvalt en de hele boekenkast plus inhoud over zich heen
krijgt. (Als Ikea had gezegd dat de kast stevig aan de muur had
moeten worden verankerd had dat niet kunnen gebeuren! Maar ik
denk dan in mijn eenvoud dat het ook niet was gebeurd als je die
boekenkast gewoon alleen had gebruikt voor het doel waarvoor hij
bestemd is. Wij hebben ook een paar van die kasten in huis. Dankzij
die veroordeling levert Ikea tegenwoordig bij elke kast een aantal
hoekijzers om hem aan de muur te bevestigen. De ijzertjes liggen bij
ons in de garage in een leeg sigarendoosje te wachten tot ik ze kan
gebruiken voor iets nuttigers.)
Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat het niet terecht zou zijn om
slachtoffers van seksueel misbruik op de een of andere manier te
compenseren…
Het is een droevig verhaal met de Katholieke kerk. Erg pijnlijk ook
voor serieuze katholieke gelovigen en katholieke voorgangers. In
deze tijd van internet, social media, en ontzettend veel mensen die
alles zeggen wat ze denken, cabaretiers die de katholieke kerk stevig
en ongenuanceerd op de korrel nemen, lijkt het alsof er alleen maar
misbruikers in die kerk zijn te vinden. Je zou je haast schamen om
Katholiek te zijn.
Dat deed Dijkhof, de fractievoorzitter van de VVD, ook en hij zegde
zijn lidmaatschap van de Rooms Katholieke kerk op. Ik had hem wel
eens gezien in een Bassie- of Adriaanoutfit tijdens Carnaval, maar
wist niet dat hij ook nog serieus iets met de kerk te maken had. Maar
misschien ging hij wel elke week naar de eucharistie, wie zal het
zeggen. Als zo iemand zijn lidmaatschap opzegt is dat groot nieuws,
zeker als hij dat zelf ook in de openbaarheid brengt.
Bij Pauw hadden ze het er ook over. Pauw vond het wel begrijpelijk
dat Dijkhof er uit was gestapt. Op de vraag of er aan tafel nog meer
katholieken zaten, hij vroeg er niet bij of ze nog praktiseerden, bleek
dat ook Albert Verlinde, de man van de musicals en van Onno Hoes,
katholiek was. Pauw vond dat Verlinde er ook maar uit zou moeten
stappen. Die zei dat je dat niet zomaar deed, de band met de kerk
doorsnijden. Bij ons protestanten heb je ook mensen die niets meer
met de kerk te maken hebben, er nooit meer komen, maar die zich
ook niet willen laten uitschrijven.
Maar een paar minuten later deelde Verlinde toch mee dat hij ook
ging bedanken. Hij had dat kennelijk daar aan tafel even bedacht.
Pauw was er blij mee. Ik had geen idee waarom. Het leek op
leedvermaak.

Vol?
(6 oktober 2018
)

Een mens is nooit te oud om te leren.
Op de lagere school leerden we hoe Nederland was ontstaan, over
Batavieren die over de Rijn binnenkwamen. Hoe ze het hadden over
slechte grond (vale ouwe) en goede grond (bat ouwe), en zo de
Veluwe en de Betuwe van hun namen voorzagen. En we hoorden
over de grote volksverhuizing die in het jaar 400 plaatsvond. Er waren
toen nog niet veel Nederlanders.
In ons aardrijkskundeboek lazen we dat we 12 miljoen  inwoners
hadden. Het kan trouwens ook 11 miljoen geweest zijn. Meester liet
het ons verbeteren in 13 miljoen, of 12 miljoen dus. Het boekje klopte
in ieder geval niet meer. Er stond ook in dat we het dichts bevolkte
land ter wereld waren. Het werd al gauw 14 miljoen en de ING had
een reclamefilmpje met een mooi liedje over 15 miljoen mensen. Als
je in die tijd beweerde dat Nederland vol is werd je weggezet als een
extreem rechtse figuur die de ideale multiculturele samenleving de
das wilde omdoen. Inmiddels zijn we met 17 miljoen landgenoten en
verschillende prognoses gaan er van uit dat er in 2050 nog 3 miljoen
zijn bijgekomen. De vraag die nu hardop wordt gesteld is of dat niet te
veel wordt. Er is ruimte zat, zou je denken. En er zijn landen, een
soort stadsstaten, die nog veel dichter bevolkt zijn!
Vorige week moest ik in Den Haag zijn, Loosduinen om precies te
zijn. Je rijdt door Friesland en Flevoland, waar ik me steeds weer
verbaas hoe Almere uitdijt, en eenmaal voorbij Amsterdam liggen de
steden en dorpen zo’n beetje aan elkaar geplakt. De Randstad is één
grote bebouwde kom geworden. Als we zo doorgaan, en die modellen
worden al genoemd, wordt de Veluwe een stadspark en het
IJsselmeer een grote vijver midden in de bebouwde kom.
Dat is nog eens wat anders dan Loppersum, waar het vooral een veld
vol mais is dat zorgt dat de horizon momenteel iets dichterbij is dan
normaal.
De ruimte, in het westen dus, zou je best enigszins beperkt kunnen
noemen. Ik ben ook altijd blij als ik, op de terugweg, de polder weer in
kan duiken.
Niemand zit er volgens mij op te wachten dat heel het land wordt
volgebouwd. Bijkomend probleem is dat, als het voorbeeld van
Groningen wordt gevolgd, je in die bebouwde omgeving als roker ook
nog eens naarstig op zoek moet naar een plekje waar je je sigaar nog
mag opsteken.
Naar aanleiding van die prognoses hoorde ik, en ik wist dat niet, dat
de regering  in de vijftiger jaren actief bezig is geweest om emigratie
te stimuleren. We waren toen met 9 miljoen, en dat vonden Drees en
de zijnen wel genoeg. Ik had altijd gedacht dat mensen die naar
Nieuw-Zeeland vertrokken, of naar Canada, dat deden omdat ze zat
waren van het bekrompen Nederland, de spruitjeslucht uit de vijftiger
jaren, omdat ze avonturiers waren, die een mooie toekomst in verre
oorden voor zich zagen, van die lui die je ook ziet in programma’s als
‘Ik vertrek’, en waarmee het dan meestal, want dat is leuk voor
televisie, niet zo super goed gaat.
Momenteel is er weer een grote volksverhuizing aan de gang. Anders
dan in 400 na Christus, en ook anders dan in de vijftiger jaren, niet
echt gestimuleerd door de regering. 
Hier in Loppersum hebben we de ruimte. Maar rijdend in de randstad
krijg je toch onmiskenbaar het gevoel dat het daar al aardig vol is…

Een masker
(13 oktober 2018
)

We hebben de mond vol over privacy. We willen enerzijds niet dat we
zomaar met onze foto in de krant komen, maar aan de andere kant
zetten we heel ons hebben en houwen op onze facebook- of
instagrampagina.
Sinds vorige week zijn we in het dorp bezig ons voor te bereiden op
de uitvoering van een musical waarin we op zoek gaan naar Judas.
Iemand die ik het vertelde dacht dat we aan de slag gingen met een
muzikale versie van het boek van Astrid Holleeder… maar het gaat
uiteraard om de man die Jezus overleverde. Wie was hij? Wat dreef
hem? Enthousiaste koorleden (en dat enthousiasme kunnen we
alleen maar toejuichen!) hadden kans gezien tijdens de repetitie foto’s
te maken en die waren op Facebook gezet. Ik werd er op
aangesproken. En dat vond ik trouwens best prettig, want hoe meer
mensen weten dat we er mee bezig zijn hoe beter dat is natuurlijk!
Maar ik moest wel even denken aan die dierentuin in Amersfoort die
een paar weken geleden met een 1 aprilgrap kwam. Dat was mijn
eerste gedachte tenminste toen ik het hoorde. Het schijnt dat je daar
bij de ingang een masker kunt krijgen, voorstellende een dinosaurus,
dat je op kunt zetten om te voorkomen dat je gezicht op allerlei
facebookpagina’s terecht komt van mensen die foto’s maken in de
dierentuin. Ik weet niet of het de bedoeling is om als volwassene daar
vermomd te gaan rondlopen.
Wie zich ook jaarlijks vermommen, en dat is nu alweer groot nieuws,
zijn al die mensen, in mijn beleving vaak vrouwen, die zich als Zwarte
Piet in het gezelschap van een ook al vermomde meneer bewegen.
Het grappige vond ik altijd dat je zomaar tijdens de intocht door zo’n
Piet kon worden aangesproken die je heel bekend voorkwam, en van
wie later bleek dat het je buurvrouw was. Dit jaar gaat dat niet meer
lukken. Zwarte Piet wordt Roetveegpiet. Dat hij zwart is komt alleen
maar door het roet uit de schoorsteen. Je kunt je wel afvragen of we
langzamerhand niet van het beeld van een Piet en een schoorsteen af
moeten. Ik had daar als kind, met in huis een kolenkachel, al een rare
voorstelling bij. Cadeautjes zouden subiet verbanden zodra ze
beneden waren aangekomen. Maar de buurvrouw met wat zwarte
vegen op haar wangen blijft als roetveegpiet dus gewoon de
buurvrouw!
Je zou verwachten dat de antizwartepietenclub blij zou zijn. Maar die
blijdschap duurde niet heel lang. De NTR vertelde er bij dat sommige
Pieten zo vaak door schoorstenen op en neer gaan dat ze alsnog
pikzwart zijn. Blij met een dode mus, zou je kunnen zeggen.
Terug naar Judas. De figuur Judas speelt ook een prominente rol in
de nog steeds schitterende musical Jesus Christ Superstar. Hij is in
wezen een hoofdpersoon. Hij roept het zelf ook tegen Jezus: Zonder
mij zou er van je lijdensverhaal niks terecht komen! Ik weet nog uit de
tijd dat de film uitkwam, ergens in de zeventiger jaren, dat je hoorde
dat het wel weer opvallend was dat Judas werd gespeeld door een
zwarte acteur. De verrader, de slechterik. Maar hij had dus wel de
hoofdrol!
Ik heb nog geen idee wie in onze musical Judas gaat spelen.
Wel overweeg ik om op volgende repetitie een dinomasker op te
zetten. Dan denken mensen niet: Hé, daar zit Kees Steketee achter
die piano, maar: Hé daar zit Kees Steketee met een dinomasker.
Nee, toch maar niet…

> COLUMNIST
> STARTPAGINA


De nieuwste column :

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Een zaterdag
(20 oktober 2018
)

We leven half oktober. Het was roze zaterdag. Qua
weersomstandigheden, het werd in de loop van de middag een graad
of 26, het voelde als volop zomer, zou het ook zwarte zaterdag
hebben kunnen zijn. We werden bevangen door een vakantiegevoel,
zittend op een bankje aan het water in een klein dorpje, ergens tussen
Loppersum en Den Haag. Er voeren bootjes en mensen renden
joggend langs. We hielden een kleine pauze. Het was genieten, van
het weer, en van een sigaar.
In Den Haag aangekomen troffen we op de tafel in het restaurant
folders aan met een foto van Albert Mol. Even dachten we dat hij de
middag zou komen opluisteren met zijn aanwezigheid. Maar toen
realiseerden we ons dat hij al lang overleden is. (Even nagekeken,
gegoogeld, dat was al in 2004, de tijd vliegt…) Er lagen ook folders
met Gerard Joling er op. Die was er ook niet. Er was wel een
kooroptreden. Vox Rosa. Allemaal mannen. Ze zongen best goed. Het
criterium voor een lidmaatschap van dat koor was niet zozeer
muzikaliteit als wel seksuele geaardheid. Ik vind het best maar in
wezen is het heel vreemd. Je zou kunnen zeggen dat minister Blok
toch gelijk had, dat we van nature mensen opzoeken waar we ons op
de een of andere manier mee verbonden voelen.
Het menu voor de bewoners van het verzorgingstehuis bestond uit
stamppot van rode bieten. De aldus ontstane substantie zag er roze
uit, zo verzekerde Gera me, en je had de keus tussen een stuk
rookworst of een cordon bleu. Dat de kok speciaal voor deze dag
Gordon Bleu had bedacht hadden we niet in de gaten. De maaltijd
duurde van twaalf tot twee. De fantastische verzorgers deden hun
best, maar moesten met zijn drieën vele tientallen mensen voorzien.
Tijdens het eten speelde de pianist van het roze koor klassieke
pianostukjes. Niet iedereen luisterde er naar, zou je kunnen zeggen.
Zoals gezegd, het was een prachtige nazomer dag, maar door het
langdurige diner en het kooroptreden, direct aansluitend, was er voor
de bewoners weinig gelegenheid van het mooie weer te genieten. We
werden er enigszins treurig van, en dan druk ik me nog zacht uit.
Op de terugweg pauzeerden we in een wegrestaurant. Daar was een
systeem om te voorkomen dat je alleen maar naar binnen zou gaan
om gratis van het toilet gebruik te maken. Door 50 cent te betalen kon
je jezelf toegang verschaffen. Je kreeg dan een kaartje waarmee je bij
het afrekenen die 50 cent terug kon ontvangen. We zaten heerlijk
buiten op een groot terras, waar weinig mensen zaten, met koffie en
een sigaar. Een stel, niet bepaald direct naast ons, had er last van.
Van die sigaar dus, en ze gingen aan een ander tafeltje zitten.
Gelukkig maar. Ze hadden namelijk een heel grote zwarte hond bij
zich en ik ben allergisch voor grote honden. Ik was trouwens niet de
enige die rookte.
Voordat we gingen afrekenen toch maar even langs het toilet gegaan.
Ik leverde bij de kassa het bonnetje in en betaalde. De jongen bij de
kassa gaf me geen nota waarop ik kon zien hoeveel onze koffie
kostte. Daarom vroeg ik hem, voor
alle zekerheid, of hij het toiletbonnetje wel had afgetrokken. Zonder
iets te zeggen deed hij de kassa open en gaf me met een saggerijnig
gezicht een muntstuk van 50 cent. Tegen mijn gewoonte in heb ik
geen dankjewel gezegd. Het was al zo’n treurige dag. 

Kees Steketee

> COLUMNIST
> STARTPAGINA