recente columns      

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Op deze pagina treft u steeds de meest recente column(s) aan.

Voor de columns van de afgelopen twee jaar: Misschien snap ik het wel niet

Religieus of kerkelijk
(3 november 2018
)

Groot nieuws. Meer dan de helft van de Nederlanders noemt zich niet
meer religieus.
Het was een enquête van het CBS, het Centraal Bureau van of voor
de Statistiek. Die mensen hebben verstand van het houden van
enquêtes, tenminste, dat zou je verwachten. Maar ook al bestaat de
PKN al lang (jawel, sinds 1 mei 2004!) bij het CBS hebben ze dat nog
niet helemaal in de gaten. Want je kunt je daar als PKN’er PKN’er
laten noemen, maar ook gewoon hervormd of gereformeerd.
Uiteraard zijn er de hersteld hervormden, die zichzelf beslist geen
PKN’ers zullen noemen. Maar als uit het onderzoek blijkt dat 6
procent PKN is, 6 procent hervormd, 6 procent andere gezindte en 3
procent gereformeerd, dan hoef je geen wetenschapper te zijn om te
weten dat dat niet klopt. Dan zou ongeveer de helft van de hervormde
kerken niet zijn meegegaan met de PKN…
Gereformeerden is sowieso een lastig volkje. Want wat zijn dat,
gereformeerden? Hebben we het dan over Vrijgemaakten,
Oudgereformeerden, Christelijk Gereformeerden, Gereformeerde
Bonders uit de Hervormde kerk? Je weet het niet. Ik vind het ook altijd
leuk om in PKN-kringen mezelf, zeker ten opzichte van mensen die
vanuit de hervormde kerk komen en een beetje anti-gereformeerd
zijn, als gereformeerde te profileren!
Je hebt ook altijd weer mensen die zich haasten om te melden dat je
heus niet lid van een kerkgenootschap hoeft te zijn om religieus te
zijn. Blijkens de commentaren die ik las zou je mensen die op Witte
Donderdag naar The Passion kijken ook religieus kunnen noemen…
Akkoord. Ook dat is dus een slordigheidje van het CBS. Als je vraagt
of iemand lid is van een kerk of religie, onderzoek je niet zozeer of hij
religieus zijn, maar of hij kerkelijk is. De dramatische koppen in de
nieuwsberichten, tot in de Ommelander Courant en het journaal, nota
bene als opening, dat meer dan de helft van Nederland niet meer
religieus is, had dus moeten zijn dat meer dan de helft niet kerkelijk is.
Ze zijn geen lid meer. Dat is het probleem van veel verenigingen.
Mensen willen zich niet meer binden. Wil je bijvoorbeeld tegenwoordig
als koor nog bestaan dan neem je je toevlucht tot concerten met
projectzangers: lieden die best een tijdje mee willen zingen, maar
geen lid willen worden.
Over zingen gesproken: Ik zag Paul Witteman en zijn programma over
klassieke muziek. Daarin komen allerlei musici hun activiteiten
promoten en de laatste keer was er een countertenor die over zijn
tournee met vergeten aria’s uit cantates van Bach kwam vertellen. Die
aria’s waren trouwens niet direct vergeten, maar niet iedereen kent ze
meer. Dat krijg je als mensen minder kerkelijk worden! Dat was ook de
eerste vraag van Paul Witteman, of je religieus moet zijn om die aria’s
te kunnen zingen of als luisteraar te waarderen.
Dat vragen ze ook altijd aan zangers in de Matthäus Passion. Maar
men vraagt nooit of iemand in sprookjes zou moeten geloven om van
belachelijke ongeloofwaardige operalibretto’s te kunnen genieten. De
zanger was zelf niet religieus, hij vond het ook niet nodig en ik vraag
me dan altijd af wat je dan wil met Bachcantates. Zijn tournee gaat
ook niet langs kerken, maar langs theaters, waar ze in ieder geval niet
voor bedoeld zijn.
Hij mocht een paar stukjes laten horen. Korte stukjes, uiteraard. Veel
te kort om een religieus gevoel, een kerkelijk gevoel, of om wat voor
gevoel dan ook te kunnen ervaren.

Stint
(10 november 2018
)

Het is al weer een jaar of zes geleden. We kochten een elektrische
fiets. Er zat een extra gashendeltje aan, dan kon je, als je bijvoorbeeld
even bergop moest, wat meer energie inschakelen. Het leek me een
handig extraatje. Maar in de praktijk gebruik ik dat ding nooit, want
dan heb je even heel veel stroom nodig, en de actieradius van mijn
fiets is niet onbeperkt, dus ik moet zuinig met mijn batterij omspringen.
Met die elektrische fiets kwam ik een keer thuis en op de een of
andere manier stapte ik een beetje onhandig af. Ik liet mijn fiets haast
vallen maar probeerde dat te voorkomen door, terwijl ik er al naast
stond, hem stevig aan het stuur vast te houden. En dat was dus
precies op de plek waar dat gashendeltje zat. Per ongeluk gaf ik
daardoor extra gas, en lukte me het niet de fiets de baas te blijven, en
viel hij alsnog, evenals zijn onfortuinlijke berijder. Het feit dat ik tijdens
het hele gebeuren bleef proberen dat stuur stevig vast te houden was
de oorzaak van de val, terwijl gewoon loslaten de simpelste oplossing
was geweest. Misschien was dat ook wel wat die mevrouw overkwam
bij dat vreselijke ongeluk in Oss.
Ze bereed een Stint. Ik had die naam nog nooit gehoord. Ik had er wel
eens een zien rijden. In Delfzijl. Een plastic bakfiets met een koppeltje
kinderen er in en een staande bestuurder, meestal trouwens een
bestuurster, die naar de Brede School op en neer reed. Ik vond het er
niet heel degelijk uitzien. Bovendien leek het me vooral weinig
comfortabel voor de kleuters, vastgesnoerd in een soort plastic
badkuip.
Maar dat heb ik ook als ik fietsen zie met kleine aanhangertjes, waarin
soms wel twee kinderen zitten. Ook dat lijkt me knap gevaarlijk. En
nou we het toch over gevaarlijk hebben: aan auto’s mogen geen
scherpe uitstekende delen zitten, buitenspiegels moeten in kunnen
klappen, vanwege de veiligheid. Maar het is wel toegestaan een
fietsenrek op de trekhaak te zetten, met als gevolg dat heel de
achterkant van de auto vol zit met uitstekende delen.
Terug naar de Stint. De minister verbood direct na het ongeluk om er
nog langer mee aan het verkeer deel te nemen. Mede daardoor,
niemand koopt meer zo’n bakfiets, is Stint nu failliet. Het nieuws kwam
langs in het journaal, tegelijk met het bericht dat er een vliegtuig was
neergestort in de Javazee.
Op de televisie, op Discovery Channel, is een serie, Air Crash
Investigation, waarin onderzoek wordt gedaan naar de oorzaak van
vliegrampen. De onderzoekers worden vaak nagespeeld door acteurs
die met interessante gezichten naar opnames staan te luisteren van
de cockpit voice recorder en daaruit soms opeens, ook voor de kijker
zichtbaar opeens, alsof ze ter plekke een lichtje opgaat, de enig juiste
conclusie naar de oorzaak van de crash weten te destilleren. Vaak is
het een menselijke fout, maar ook regelmatig blijkt de oorzaak een
ontwerpslordigheidje, een niet helemaal 100 procent werkend
onderhoudsprotocol van de fabrikant, een verkeerd geprogrammeerde
boardcomputer, onvoorziene metaalmoeheid, of wat dan ook.  
Er zijn inmiddels heel wat vliegtuigcrashes geweest. Maar er is nog
nooit een gezagsdrager geweest die een vliegtuigfabriek heeft
verboden nog met zijn toestellen de lucht in te gaan. En stel je toch
voor dat daarnaast elk automodel dat ooit bij een ongeluk betrokken is
geweest zou worden verboden… dan zou het wel heel rustig worden
in de lucht en op de weg!

Politicoloog
(17 november 2018
)

Ik heb het er vaker over gehad, over mensen die met de grootste
stelligheid van alles beweren. Het gaat dan vaak over specialistische
zaken. Ik herinner me van heel lang geleden dat we in onze kerk een
nieuwe geluidsinstallatie wilden hebben. De vakman vertelde dat bij
een langwerpige geluidsbox met drie of vier luisprekers boven elkaar
het geluid als een soort platte pannenkoek uit het midden van de box
komt. Hij adviseerde zelfs om drie of vier van die boxjes boven elkaar
te monteren, dat zorgde er voor dat die pannenkoek nog platter werd.
Ik stond er als klein jongetje bij. Ik weet niet waarom, Misschien was ik
net aan het orgel spelen toen de commissie van beheer met de
geluidsman langs kwam. De broeders ambtsdragers besloten direct
tot het bestellen van vier boxjes per wand, want de pannenkoek kon
wat hun betreft niet plat genoeg!
Het grappige is dat mensen die met zoveel overtuigingskracht en
veronderstelde vakkennis van alles vertellen door de mand vallen als
er toevallig iemand in de buurt is die er ook verstand van heeft. Ik
maak dat vaak mee als er bijvoorbeeld iets wordt beweerd over hoe
een muziekstuk in elkaar steekt, toevallig iets waar ik wel een klein
beetje kijk op heb, al ben ik dan geen musicoloog!
Vorige week kwam ik weer zo’n situatie tegen. Het was het verhaal
van een politicoloog. Hij had onderzoek gedaan en deed daarvan
verslag in de krant, compleet met interessante grafieken om zijn tekst
kracht bij te zetten. Hij verbaasde zich er over dat SGP’ers niet
geneigd zijn PVV te stemmen, ondanks hun gemeenschappelijke anti
islam gevoelens. Diezelfde week immers had de SGP islamkritiek
geuit. Volgens kamerlid Bisschop worden schoolkinderen die op een
excursie gaan naar een moskee gedwongen mee te doen aan een
gebed tot Allah. Ik ben, met hem, van mening dat dat belachelijk is.
Het is trouwens weer heel wat anders dan die collega van mij die de
schoolkinderen in een hervormde kerk vertelde dat de preekstoel de
plek is waar de priester zijn preek houdt, maar dit terzijde.
Volgens de politicoloog in kwestie zou het logisch zijn als SGP
stemmers naar de PVV neigen omdat die ook lekker anti-islam is, en
hij baseert zich op een verkiezingsuitslag van een paar jaar geleden in
Urk. Maar uit zijn baanbrekende onderzoek blijkt dat dat niet zo is.
Wel is het zo dat er onder PVV-stemmers wel eens mensen switchen
naar de SGP: ook anti-islam, maar wat subtieler en beschaafder dan
de PVV, denk ik dan.
Misschien zou iemand die politicoloog moeten uitleggen dat de SGP
een principiële partij is, een overtuigde, protestantse, gereformeerde,
partij, die droomt van een theocratie, een staatsvorm waar God de
zaak regeert. De Islam is in SGP-ogen niet anders dan een verkeerde
godsdienst. Daar is niks extreem-rechts of populistisch aan.
Vierhonderd jaar geleden hadden we de Synode van Dordrecht. Daar
werd besloten tot het maken van dat wat de Statenvertaling is gaan
heten. In die traditie staat de SGP. Dankzij die Bijbelvertaling hebben
we de tale Kanaäns, die door veel, maar steeds minder, mensen
wordt herkend en gesproken.
Joop den Uyl was opgegroeid als gereformeerde jongen en kende dat
taalgebruik. Dat kwam hem goed van pas in zijn contacten met de
ARP’ers.
De politicoloog in kwestie ontdekte, naast het feit dat de PVV niet
aantrekkelijk is voor SGP’ers dat “de echte concurrentie elders zit, bij
de christelijke partijen, met de ChristenUnie voorop…” Petje af voor
zo’n wetenschapper!

Sinterklaas
(24 november 2018)

Ooit slipte ik met de auto de berm in. Het was zo’n morgen dat het
hier en daar glad is, maar dat kon je niet goed zien. Toevallig had ik
mijn fototoestel bij me en ik stapte uit en maakte wat foto’s van mijn
Renault 4 die stoer dwars in de berm van de Eemshavenweg stond.
Mijn schoonmoeder die er bij was, was erg geschrokken en
verbaasde zich in hoge mate over het feit dat ik doodleuk een paar
foto’s ging maken.
Het was de tijd dat je, als je al foto’s maakte, je dat deed van
bijzondere gebeurtenissen. Daardoor lijkt het, bladerend in oude
fotoboeken, alsof het leven louter bestond uit verjaardagsfeestjes,
vakanties en strenge winters. En Sinterklaasfeestjes niet te vergeten.
Maar ik heb bijvoorbeeld geen enkele foto van mezelf, met frisse
tegenzin naar school fietsend, of van mijn moeder die de was doet,
met een wasmachine met zo’n draaiende schoep onderin en een
wringer er naast waar de lakens doorheen werden getrokken.
Vroeger werd er ook wel eens gefilmd. Een voorspeelavond van de
muziekschool, of de eindmusical van groep 8. Soms was er een vader
of moeder die het vastlegde.
Tegenwoordig is het niet meer alleen die ene vader met zijn 8 mm
filmcamera. Iedereen staat met zijn telefoontje in de aanslag. Ook in
het verkeer is het raak. Als ik vandaag of morgen in een slip raak zou
het zo maar kunnen dat ik het via de dashcam van de auto achter mij
zou kunnen terugkijken. Of zelfs langs zien komen in een
televisieprogramma dat luistert naar de weinig complimenteuze naam
‘Wegmisbruikers’. En het is heden ten dage ook gebruikelijk om een
verkeersongeluk vanuit de kijkersfile te filmen, compleet met pijnlijke
beelden van slachtoffers die gereanimeerd moeten worden. Het lijkt
mij langzamerhand wel erg ver te gaan.
Aan de andere kant is het natuurlijk mooi dat je via Whatsapp de
eerste stapjes van je kleinkinderen kunt zien. Van mijn eigen eerste
pogingen tot lopen was alleen mijn moeder ooit getuige.
Bij omroep Max is een programma geweest met oude amateurfilmpjes
van mensen die Sinterklaas vieren. Ik heb het niet gezien. Zodra het
woord Sinterklaas valt heb ik de neiging niet meer te luisteren. Sinds
de Zwarte Pietendiscussie is de lol er wel af. Maar ik hoorde over het
programma, en er werd door een of andere socioloog de conclusie
getrokken dat het sinterklaasfeest dus alleen werd gevierd in de
rijkere kringen. We hebben het over de vijftiger jaren.
Wat vooral opvalt in die filmpjes, ik keek het programma terug, was
dat de meeste Sinterklazen er niet uitzagen en dat de Pieten pikzwart
waren. Ik was er in die tijd, jongetje van een jaar of zes, bang voor.
Wij waren geen arm gezin maar zeker ook geen rijke familie, maar
Sinterklaas vierden we wel. En ook kwam er wel eens een buurman
langs met zijn dochter als zwarte Piet. En in onze straat waren we niet
hun enige klanten! Ik weet nog dat een keer de dag na Sinterklaas
meester ziek was en we rechtsomkeert naar huis konden, alwaar de
nieuwe doos Bambino bouwstenen kon worden ingewijd.
De conclusie moet volgens mij dan ook niet zijn dat alleen de rijke
mensen Sinterklaas vierden, maar dat het alleen de rijke en
welgestelde mensen waren die een filmcamera hadden. Wij hadden
een Afga Clack fototoestel, dat dus alleen tevoorschijn kwam bij
vakanties, hevige sneeuwval, én Sinterklaas.

Zorgvuldig taalgebruik
(1 december 2018)

Ik hou van zorgvuldig taalgebruik. En er zijn wel meer zaken waarin ik
een pietje precies ben. Met klussen bijvoorbeeld. Dat is soms best
frustrerend. Mijn klustechniek schiet vaak tekort om de precisie die ik
nastreef vorm te geven. Als ik een kozijn waterpas stel ga ik er van uit
dat het precies loodrecht staat. Maar bouwers hebben het over een
marge, ik geloof dat ze dat tolerantie noemen. Als de kamer 4,10
meter breed is kan dat zomaar 4 meter 9,5 zijn. En een hoek van 89,5
graad wordt hier en daar als haaks beschouwd. Ik begrijp niet waarom
haaks niet gewoon haaks is.
Soms ben je aan het klussen en dan wil iemand je helpen. Die kijkt
dan voor jou of het waterpas is. “Ja hoor, de luchtbel zat tussen de
streepjes!” Maar hij moet wel precies midden tussen de streepjes!
Ook in de kerk, met het begeleiden van gemeentezang, probeer ik
heel precies te zijn. Ik speel wat er staat, of het moet wel heel
onzingbaar zijn. In 1938 (we hebben het over 80 jaar geleden!) werd
de nieuwe hervormde bundel ingevoerd. Daarin stonden bij sommige
noten in sommige psalmen sterretjes. Dat waren plekken, zoals in de
eerste regel van psalm 68, waar men vaak een gis zong terwijl er een
g stond. Die sterretjes waren bedoeld om daar op te wijzen. Maar
vaak werden ze uitgelegd alsof je daar kon kiezen, alsof het facultatief
was, of je een g dan wel de verhoging gis zou spelen. Een collega
organist die ik er eens op aansprak zei me dat hij geen boodschap
had aan hervormde sterretjes. In onze eigen gereformeerde kerk werd
de nieuwe (!) psalmberijming ingevoerd in 1967. Dat is ook al weer
vijftig jaar geleden. Maar er zijn nog steeds organisten en kerkgangers
die voluit de verhogingen zingen. Een vrijgemaakte leerling die me
hoorde spelen zei eens: “Grappig, je speelt de verlagingen…”
Inderdaad grappig, zoals hij dat zei, en zo kom ik weer bij zorgvuldig
taalgebruik. Deze week hoorde ik iemand spreken over discriminatie
op de werkvloer, ook in geval van zwangerschap. Ze herinnerde zich
uit haar eigen zwangerschap dat de functioneringsgesprekken
negatiever werden. Ik begreep het meervoud niet. Een zwangerschap
van negen maanden biedt niet veel ruimte voor gesprekken waarvan
er doorgaans niet meer dan één per jaar wordt georganiseerd…
Een Cd  van Mariah Carey werd aangekondigd. “De zangeres met
een omvang van vier octaven.” Dat is het hele spectrum van een lage
bas tot een hoge sopraan. Ze kan misschien best aardig zingen,
hoewel ik haar ook vaak vooral hoor kreunen, maar ik geloof niets van
die omvang. Misschien kan ze heel hoog fluiten, en heel laag
kreunen, maar dat noem ik geen ‘omvang’.
En in Ter Apel hebben ze op de bus last van het gedrag van
asielzoekers. “Gemiddeld is het drie keer in de week hommeles,” las
ik in de krant. Maar dat niet alleen: “Ook in het dorp zelf zorgen ze
voor gedoe. Vooral de vele winkeldiefstallen leiden tot irritatie onder
winkeliers.”
Als mijn buurman ’s avonds om elf uur zijn boormachine ter hand
neemt kan dat voor irritatie zorgen, of als hij, net als je lekker in de
tuin ligt te slapen, met zijn motormaaier aan de slag gaat. Of als
iemand je geen voorrang verleent in het verkeer. Maar diefstal is een
misdrijf. Toch iets meer dan alleen maar irritant.
Zoals gezegd, ik hou van, nee sorry, ik houd van, met een d,
zorgvuldig taalgebruik…

Met de kennis van nu
(8 december 2018)

Het was een zinnetje dat werd uitgesproken door Jan Peter Balkenende.
Het ging over de oorlog in Irak die door Nederland op verzoek van
George Bush en Tony Blair werd gesteund. Hij wilde daarmee zeggen
dat bepaalde overwegingen en beslissingen die je in je leven neemt
anders zouden zijn uitgevallen als je het effect ervan van tevoren zou
weten. Hij werd weggehoond. Zo kun je een land niet besturen, werd
er gezegd, door achteraf domweg toe te geven dat je het misschien
beter anders had kunnen
doen.
Ik ben van 1954. Van na de oorlog. De Tweede Wereldoorlog. Ik ben
opgegroeid met de serie De Bezetting van Loe de Jong. De oorlog
was lang geleden, in mijn beleving, maar wat is lang. Ik denk nu soms
terug aan bepaalde gebeurtenissen die me nog helder voor de geest
staan, en die blijken soms al wel weer twintig jaar terug gebeurd te
zijn. Toen ik een jaar of tien was, gold datzelfde dus voor mensen die
de oorlog hadden meegemaakt. Ik zie mijn oom zich nog opwinden
over kinderen die gewoon buiten bleven spelen tijdens de twee
minuten stilte. In Zeeland was de oorlog trouwens al wel weer wat uit
beeld. Daar was de Ramp van 1953 zo’n keerpunt in de geschiedenis,
ook nog eens veel verser in het geheugen...
De Tweede Wereldoorlog is weer even in het nieuws. De
fysiotherapeut van Ajax heeft er zijn levenswerk van gemaakt om een
schadevergoeding te regelen voor mensen die in de oorlog door de
Nederlandse Spoorwegen vervoerd zijn naar Westerbork. Er is op die
manier geld verdiend aan het leed van de slachtoffers van de
holocaust. De schadevergoeding komt er. Het is hem eindelijk gelukt.
Een succes voor de man en zijn medestanders.
Excuses hadden de Spoorwegen ooit al aangeboden, en ze leveren
financiële bijdragen voor oorlogsmonumenten. “Ook leggen ze elk jaar
op 4 mei een krans bij de dodenherdenking,” lees ik.
De vraag is of de spoorwegen door gewoon door te rijden het
landsbelang hebben gediend of juist gefrustreerd. Achteraf is dat
makkelijk te beoordelen. Ze werkten mee aan de holocaust. Punt. Met
de kennis van nu kun je zeggen dat de spoorwegen dat nooit hadden
moeten doen. En daarom ook komt er nu een soort individuele
schadevergoeding voor overlevenden, voor het merendeel uiteraard
mensen die toen jonge kinderen waren.
Ik begreep dat het in de oorlog het personeel van de Spoorwegen
door de leiding verboden werd om te staken. Aan de Februaristaking
in 1941 deed men niet mee, ook niet aan de April-Meistaking in 1943.
Beide stakingen werden overigens door de bezetter hardhandig
beëindigd. In september 1944 werd het werk wel neergelegd. Tot aan
de bevrijding reed er toen geen trein meer. De geleerden zijn het er
niet over eens in hoeverre die staking heeft bijgedragen aan de ernst
van de hongerwinter. Goed mogelijk dat de voedselvoorziening voor
het westen van het land er onder geleden heeft. De Duitsers regelden
hun eigen transporten en bevoorrading met Duitse treinstellen.
Ik gun iedereen zijn schadevergoeding. Laat dat duidelijk zijn. Maar
de excuses voor bijvoorbeeld Michiel de Ruyter en de zijnen of voor
de slavernij vond ik al makkelijk: met de kennis van nu sorry zeggen
voor iemand anders. Voor de Nederlandse Spoorwegen geldt in
wezen hetzelfde.
Wie weet, gaan straks ook overlevenden van de hongerwinter
schadevergoeding vragen, juist omdat de treinen toen níet meer
reden…

> COLUMNIST
> STARTPAGINA


De nieuwste column :

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Accijns
(22 december 2018)


Bij ons in het dorp heb je, vlak bij elkaar, twee benzinestations. De prijs per
liter brandstof scheelt 1 cent. In het weekend is er een goedkoper tarief,
dat scheelt soms wel 8 cent met doordeweeks. Dan heb je het al gauw
over € 3,50 op een volle tank. Maar ook dan is de ene nog steeds die ene
cent goedkoper dan die andere. Al met al is het een heel verschil met de
prijs die je betaalt als je eens een keer langs de snelweg tankt. Ik verbaas
me er altijd over dat er überhaupt nog mensen zijn die dat doen.
Een groot deel van de benzineprijs gaat op aan accijns en BTW. Om niet
zomaar wat te zeggen zocht ik het op het internet op. Een aantal sites
gaven me informatie, wel verschillende informatie, en toen ik bedacht dat
ik op de site van de overheid de juiste cijfers zou kunnen vinden bleken ze
daar helemaal niet beschikbaar. Maar misschien zocht ik wel niet goed.
Het komt er op neer dat je, als euro-loodvrij rijder, per liter bijna de helft
van het bedrag kwijt bent aan accijns; samen met de BTW is het bijna twee
derde.
Op zich is dat wel logisch. Het gebruik van een automobiel is behoorlijk
belastend voor het milieu, en ik vind het niet raar dat daar wat tegenover
staat. “De vervuiler betaalt,” roepen we graag.
Toen we als mensheid begonnen te vliegen vond men dat zo iets moois
dat het voor alle burgers beschikbaar moest zijn. Iedereen moest de
mogelijkheid krijgen om zich per vliegtuig te verplaatsen. Het mocht vooral
niet te duur worden. Onder andere daarom wordt er over de kerosine die in
grote hoeveelheden wordt verstookt geen accijns geheven.
Deze week werd bekend dat dat gaat veranderen. In 2021 wordt op elk
vliegticket 7 euro vliegtaks berekend. Voor het beeld: dat is ongeveer net
zoveel als op 10 liter benzine! Het plan dat er lag om intercontinentale
vluchten zwaarder te belasten dan korte vliegreizen redde het niet.
Daardoor wordt het in verhouding zelfs nog goedkoper om naar Amerika te
vliegen dan naar Londen!
Zoekend naar informatie voor dit verhaal viel ik van de ene verbazing in de
andere: er zijn maatschappijen die vliegtickets naar New York aanbieden
voor een schamele 68 euro. Dat wordt in 2021 dus een nog even
schamele 75 euro. Maar wat ik ook niet wist: vliegvelden alleen al in
Europa maken tien miljard omzet door belastingvrij winkelen. En dan
schijnt het ook nog zo te zijn dat werkelijk alles, van landingsbanen tot
vliegtuigen, wordt gesubsidieerd of is vrijgesteld van belasting. Zo wordt er
over vliegtickets geen BTW berekend!
In Frankrijk gaan de gele hesjes de straat op, met als aanleiding de
verhoging van de accijns op diesel. Maar de oorzaak ligt natuurlijk veel
dieper. Er is een groot verschil tussen arm en rijk waardoor er
hardwerkende mensen zijn die nauwelijks de eindjes aan elkaar kunnen
knopen tegenover schatrijke landgenoten. Altijd jammer bij zulke
gelegenheden dat het protest gekaapt wordt door gewelddadige lieden die
alleen uit zijn op rellen, en daardoor het wezen van de demonstratie
frustreren.
Ik heb niet het idee dat (naast Schiphol dat beweert dat de invoering banen
gaat kosten!) iemand zich druk maakt om die vliegtaks van 7 euro. Het is
ook ontzettend weinig. Zelfs als je het vermenigvuldigt met het aantal
passagiers dat in zo’n jumbo meevliegt. Bij ons in het dorp verdien ik het al
met twee keer tanken…

Kees Steketee

> COLUMNIST
> STARTPAGINA