recente columns      

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Op deze pagina treft u steeds de meest recente column(s) aan.

Van de columns van 2004 tot en met 2018 verschenen in de
loop der jaren verschillende verzamelbundels.
Zie de pagina BIBLIOGRAFIE

Voor de laatste, zie Zo lust ik er nog wel een

Voor de columns vanaf 2019.... wellicht komt er t.z.t. weer
een verzamelbundel

Een column
(5 maart 2022)

Op deze plek gaat het in het algemeen over niet al te
wereldschokkende dingen. Over kleine ergernisjes, zoals een
gemeente die een belastingaanslag verstuurt met als aanhef: “de
heffingsambtenaar heeft jou de volgende aanslag opgelegd.” Hoezo
‘jou’, denk ik dan; kennen we elkaar? Wat is er mis met ‘u’? Of over
voorvalletjes waarbij je een glimlach niet kan onderdrukken. Met ironie
of soms mild cynisme is alles wel zo’n beetje bespreekbaar. Zelfs
corona, hoewel dat nu opeens wel heel erg ver weg lijkt…
Vorige week besloot Poetin Oekraïne binnen te vallen. Hij wil het land
bevrijden van zijn niet-democratische regering, zegt hij. De
Oekraïners plegen genocide, zegt hij. Hij wil geen oorlog, zegt hij.
Maar iedereen, inclusief hijzelf, weet dat hij staat te liegen. En hij is
daarnaast het levende bewijs van het feit dat het niet goed is als een
leider te lang op zijn leidersstoel zit. Zo iemand krijgt te veel macht en
gaat dan denken dat hij alles kan maken. Dat gaat van seksueel
grensoverschrijdend gedrag tot een ziekelijke zucht naar nog veel
meer macht.
En daar valt dus helemaal niks relativerends over te zeggen. Poetin is
een misdadiger, een slechterik, en andere wereldleiders durven
eigenlijk niet hardop te zeggen wat ze er van vinden. Ja, ze twitteren
dat ze het een schande vinden, net zoals iedereen die twittert dat
doet.
En we willen sancties, maar zijn bang dat die sancties zich tegen
onszelf keren, en dan dus misschien maar beter niet, of niet te streng.
Als we het betalingssysteem plat leggen krijgen we daar zelf ook last
van. En als we Oekraïne met wapens helpen lijkt het straks alsof het
land lid van de NAVO is, en als dat zo lijkt zijn de gevolgen helemaal
niet meer te overzien.
Wel is de Champions league finale verplaatst. Van Sint Petersburg
naar Parijs. En de Songfestivalorganisatie heeft Rusland alvast
geschrapt van de deelnemerslijst. Ik weet niet of Poetin daar echt
wakker van gaat liggen…
Het journaal gaat de hele dag door. Met steeds weer dezelfde
reportages. Met beelden van lange rijen auto’s, vele kilometers files.
Niet van automobilisten, zoals bij ons, die gauw nog even tanken
voordat de benzine misschien dankzij deze oorlog duurder wordt.
Nee, mensen die huis en haard verlaten, alles achter moeten laten, en
huilend op de vlucht gaan voor de waanzin van Poetin.
Er was een Oekraïens eiland in de Zwarte Zee. Een niet zo heel groot
eiland. Er waren 13 grenswachten, en ze werden omsingeld door de
Russische marine. De grenswachten kregen het aanbod zich over te
geven, dan zou het eiland direct Russisch zijn. Dat leek die Russen
wel zo makkelijk. Maar daar dachten die Oekraïners anders over.
“Barsten jullie maar, jullie Russen…” was het bericht dat ze terug
stuurden. (Ik ken geen Russisch, de ondertiteling bij verschillende
journaals was steeds anders: Stomme Russen, Fuck You Russen,
krijg de tering….) Vervolgens werden de 13 Oekraïners zonder vorm
van pardon doodgeschoten. Ze zijn postuum tot helden verklaard.
Dat is mooi, maar ze hebben er helemaal niks aan. En hun vrouwen
en kinderen en andere nabestaanden al helemaal niet.
Ik schrijf dit op 26 februari. Wie weet wat er allemaal al weer is
gebeurd als u dit leest. De wereld is vol idiote leiders. Poetin voorop.
En ik zou niet weten wat ik er verder nog aan zou moeten
toevoegen…

Oorlog
(19 maart 2022)

Elk land krijgt de regering die het verdient. De kiezers kiezen, en uit
het resultaat daarvan kan een meerderheid een kabinet formeren.
Soms gaat dat makkelijk en snel, soms duurt dat even, zeker als het
politieke landschap verdeeld is.
Elk land krijgt ook de sterren die het verdient. Als muziekliefhebbers
meer van rappers houden en deejays dan van echte muziek, dan
worden die rappers en deejays bekend, vergaren roem, en treden toe
tot het gilde der bekende Nederlanders. En als je zangers hebt die
zich toppers noemen, en stadions vol publiek trekken, inclusief de
minister-president, pianospeler en Chopinfan, dan zou je toch haast
gaan denken dat het echt toppers zijn.
Een stel doet mee aan ‘Ik vertrek’, het wordt een debacle, maar de
hoofdpersonen zijn dankzij dat debacle niet meer van de televisie weg
te slaan. Ze zijn BN’ers geworden net als sommige presentatoren,
interviewers en nieuwslezers, domweg, omdat de gewone
Nederlander dat mogelijk maakt.
En zo zagen we maandagavond 7 maart allemaal BN’ers als
onbezoldigde werknemers van een call centrum telefoons aannemen
om giften te noteren voor Oekraïne.
“Geeft u mij uw banknummer…” “Ja, N L zesendertig, nul, nul nul…”
“Ja, wacht even, N L, zesentwintig..” “Nee, zesendertig…” “O, sorry,
drie zes,..” nee, geen drieënzestig, maar zesendertig…” En zo ging
het nog even door, terwijl je veel sneller en makkelijker je bijdrage
gewoon kunt overmaken via een app met een code die je kan
scannen.
Doe wel en zie niet om, zou ik zeggen. Maar op de een of andere
manier willen we graag een BN’er aan de telefoon om onze centen te
doneren. En dan maar hopen dat je hem of haar kent, want er zaten
er ook heel wat van de tweede garnituur! En de hele avond mogen wij
thuis weer naar die lui kijken die verslag doen van hun telefoontjes. Al
moet ik toegeven dat ik niet de hele avond heb gekeken.
Ik begrijp ook niet dat, terwijl Oekraïners vechten voor hun land en
hun leven, er een mevrouw was (licht getint, met zwart haar) die zich
erg druk maakte over het feit dat de inzamelingsactie werd
gepresenteerd door blonde vrouwen met blauwe ogen. Alsof Dionne
Stax en Wendy van Dijk daar iets aan kunnen doen. Als het nou nog
van die vermaledijde witte heteromannen van middelbare leeftijd
waren geweest…
Ach, ik begrijp zoveel niet. Als gestoorde wereldleider begin je een
oorlog, en schuw je geen middel om je doel te bereiken. En dan
roepen wij heel verbaasd dat het oorlogsrecht met voeten wordt
getreden. Je mag je veronderstelde vijand wel overhoop schieten met
een geweer of een kanon, maar als je daar een clusterbom voor
gebruikt word je voor het internationaal gerechtshof in Den Haag
gedaagd. Ja, in een bokswedstrijd heb je regels (want dat is een spel,
je zou het sport kunnen noemen, maar dat  snap ik ook nooit) en mag
je bepaalde dingen niet doen. Maar als je doel is een land te
veroveren, hoezo dan regels? Die actie is toch sowieso al misdadig?
En waarom wil je, als je in het oosten van je gigantische land al een
gebied als Siberië hebt, nog meer onherbergzaam gebied? Want dat
is toch wat er overblijft van Oekraïne als je dat helemaal de vernieling
in hebt geschoten.
Er gebeuren dezer dagen dingen die we tientallen jaren niet voor
mogelijk hadden gehouden. En dat elk land de regering krijgt die het
verdient gaat voor de gemiddelde Rus niet echt op, lijkt me…

Toch nog
(2 april 2022)

Er zijn van die dingen die je je een tijdje terug niet kon voorstellen. Ik
zie mezelf nog zitten in november 1989 voor de televisie als die rare
Berlijnse muur tegen de vlakte gaat. Toen hij gebouwd werd heb ik
dat niet bewust meegemaakt. Wel zag ik later beelden dat van de ene
op de andere dag een stad in tweeën werd gedeeld. Dat was nu
voorbij! Ik was, en ik denk velen met mij, ontroerd. De tegenstelling
oost-west leek de wereld uit. Helaas leert de actualiteit ons anders…
Er zijn  meer van die onvoorstelbare zaken. Je zag soms reportages
uit Afrika, over heel besmettelijke ziektes die door mensen in witte
pakken werden bestreden. Nooit gedacht dat zoiets ook in onze
westerse wereld kon gebeuren. Inmiddels weten we, twee jaar verder,
beter, en zijn we blij dat we er nu toch min of meer van af lijken te zijn.
Alles is weer open. De mondkapjes kunnen weg, de plastic schermen
bij de kassa van Albert Heijn zijn verdwenen, en je moet ook weer
zorgen dat je een muntje bij je hebt voor je boodschappenkarretje.
En toen hadden we het opeens zelf in huis. Een zere keel, hoesten,
hoofdpijn, en uiteindelijk een positieve test bij de GGD. “Zet u de
motor maar uit,” werd me opgedragen, nog voordat ik wist of ik
überhaupt al mocht stilstaan.
We hadden van alles gepland. Donderdag een bezoek aan De
Molenberg bij een optreden van Maartje en Kine, een vrolijk zangduo
dat vorig jaar bij ons voor de deur een verrassingsconcert gaf, vrijdag
de Matthäus van het Luthers Bach Ensemble, net als een paar jaar
geleden in een semi-scenische uitvoering in de kerk van Loppersum,
zaterdag weer eens een Pub quiz, en zondag met de cantorij zingen
in de kerk. Voor dat laatste had ik ontzettend mijn best gedaan om
mooie bewerkingen te maken en de cantorij had er ook hard op
gestudeerd. Maar achteraf ging het dus allemaal niet door. Gelukkig
zijn we gevaccineerd, inmiddels drie keer, en of het nou dankzij die
prikken is, of dankzij het feit dat omikron een milde variant is, of
dankzij allebei, we voelden ons er niet heel erg ziek van.
Onze Matthäuskaarten konden we inleveren. Maar in de loop van de
week ging het, met diverse opnames in de CD-speler, toch kriebelen.
Er was nog ruimte in de Der Aa-kerk op zaterdagavond en zo werden
we alsnog getuige van een ontroerend mooie uitvoering. We stonden
een uur voor aanvang voor de deur en hadden een mooi plekje op de
voorste rij aan de zijkant. Matthäus was werkelijk van het begin tot het
eind boeiend, met een fantastisch orkest, een organist die de dertig
zilverlingen vrolijk door de tempel liet kletteren, heerlijke zangers en
solisten (waarvan de sopraan wat mij betreft wel wat ver ging in haar
interpretatie van ‘Ich will dir mein Herze schenken), en een uiterst
relaxte dirigent die ook heel veel durfde over te laten aan het initiatief
van zijn vakkundige muzikanten.
Wel jammer dat we, in plaats van vijf minuten lopen naar de kerk, nu
naar de stad moesten afreizen. We dachten nog aan de trein. Twee
personen, heen en weer, was 24 euro. Toch maar de auto genomen.
Drie liter benzine plus een dure parkeergarage. Dat kon uit, zolang de
benzine nog geen 4 euro per liter kost. Maar wie weet, komt het nog
wel eens zover. Eigenlijk is niets meer echt onvoorstelbaar…  

Miljoenen
(16 april 2022)

Vorige keer had ik het over dingen waarvan je je niet kunt voorstellen
dat die ooit zullen gebeuren. Over een gestoorde wereldleider die
gewoon door en door slecht is. Met onze afhankelijkheid van zijn gas
en olie financieren we indirect zijn oorlogsmisdaden.
Gelukkig hebben we een doortastende regering. We krijgen het
advies om radiatorfolie achter de verwarming te plakken. Dat deed ik
veertig jaar geleden al. Het was de tijd dat we net aan het aardgas
waren, en dat was ook nog eens spotgoedkoop. Huizen isoleren
deden we nog niet aan, totdat de regering besloot de gasprijs te
koppelen aan de olieprijs, wat ik trouwens ook niet begreep. Alsof je
de kosten van een biertje afhankelijk maakt van de prijs van een pak
melk.
Ook moeten we niet te lang douchen. Er zijn slimmeriken die in hun
badkamer een muziekje afdraaien dat vijf minuten duurt en in die tijd
moet de wasbeurt dan geregeld zijn. Vijf minuten vind ik nog heel lang
voor natmaken, inzepen en afspoelen. Doet me denken aan de
camping waar je een muntje in een apparaat moest gooien om warm
water te krijgen. Meestal was ik al lang klaar en bleef maar onder de
douche staan tot het warme water echt op was. Ik had dat muntje wel
betaald natuurlijk!
En we krijgen het advies de thermostaat een graadje lager te zetten.
De regering geeft zelf het goede voorbeeld door in
overheidsgebouwen de temperatuur in te stellen op 19 graden in
plaats van de gebruikelijke 21. Ik begreep niet helemaal waarom op
werkplekken de temperatuur 21 graden zou moeten zijn. Volgens mij
is dat veel te warm om efficiënt te kunnen werken, maar efficiënt
werken is ook niet direct het eerste doel van onze regering.
Zo zag ik het debat over de mondkapjesdeal die Hugo de Jonge sloot
met Sywert van Lienden. In het onderzoek naar diens miljoenen ging
het ook over vijf miljoen documenten. Zonder blikken of blozen werd
dat genoemd. Ikzelf heb de gewoonte van de liederen die ik in de kerk
moet spelen een of meer akkoordenschema’s te maken en uit te
printen. Ik begon met één ordner. Intussen staan in mijn werkkamer 5
mappen, waarin de begeleidingsakkoorden van alles wat ooit langs
kwam. Het zijn lang niet alle duizend verzen uit het liedboek,
misschien een honderd of zes á zeven. Kan je nagaan hoeveel
mappen met documenten (500 A4’tjes per map maakt 10.000
ordners!) er schijnen te bestaan over die belachelijke
mondkapjesdeal, waarvan overigens ook gezegd kan worden dat De
Jonge die indertijd initieerde na weer eens een coronadebat waarin
hem verweten werd niet genoeg te doen en achter de feiten aan te
lopen. Was hij een keer daadkrachtig en regelde hij dat we voldoende
beschermingsmiddelen zouden hebben, was het weer niet goed. Maar
uiteraard vreemd dat hij ze kocht bij een sympathiek ogende jongen
die niet direct bij de Kamer van Koophandel was ingeschreven als
mondkapjeshandelaar, maar wél CDA-lid en medeschrijver van het
partijprogramma. En een andere leverancier werd domweg
afgezegd…
Uiteindelijk werd er een motie van wantrouwen ingediend met de eis
dat daarover hoofdelijk gestemd zou moeten worden. De uitslag was
natuurlijk precies hetzelfde geweest als de aanwezigen namens hun
fracties hadden gestemd. De Jonge mocht blijven.
Het zal best belangrijk zijn allemaal. Toch kan ik me niet aan de
indruk onttrekken, dat, terwijl de wereld in brand staat, in Den Haag
150 beste stuurlui, verdeeld over 20 fractietjes, aan de wal staan…

Vrouwen in het nieuws
(30 april 2022)

Het ging vaak over vrouwen, afgelopen week. Lilianne Ploumen
stopte als PvdA-leider. Ze vond van zichzelf dat ze niet de juiste
persoon op de juiste plek was. Het deed me denken aan een wijze les
van mijn orgelleraar, lang geleden. “Als je er op een gegeven moment
achter komt dat je iets niet kunt is dat ook een vorm van leren, van
vooruit gaan…” Het klonk wat cynisch maar er zit zeker een kern van
waarheid in. Marco van Basten stopte om die reden ook ooit als
bondscoach.
Door haar vertrek uit de Kamer komt er een plaatsje vrij in de
bescheiden fractie, en de kandidaat om die plaats op te vullen is de
heer Van D.; hij was er juist een tijdje terug uit geknikkerd wegens
grensoverschrijdend gedrag. En ook dat was weer aan de orde van de
dag.
Bij Volt dachten ze het goed aan te pakken door de klachten over
mevrouw Gündogan direct heel serieus te nemen en haar te
schorsen, daar waar ze bij D66 een akkefietje van een paar jaar
geleden hadden geprobeerd in de doofpot te stoppen. Er waren twee
rapporten: één waaruit bleek dat het foute gedrag niet had
plaatsgevonden, en één waarin het wél werd beschreven. Dat tweede
rapport kreeg het stempel ‘vertrouwelijk’ en kwam dus op den duur
vanzelf naar buiten. Mevrouw Kaag kon aan het puin ruimen. Ze
moest verklaren waarom ze niks met de aan haar persoonlijk gemelde
klacht had gedaan, en ze werd door de pers bijzonder pittig
aangepakt. Ik zag een cartoon waarop ze, net als na haar belachelijke
verkiezingswinst, op een tafel stond te dansen. Het was in dit geval
een bijzonder instabiel en wiebelig exemplaar. Ik vraag me af of ze
zich ooit gerealiseerd heeft dat ook in de zo gewenste nieuwe
bestuurscultuur de partijleider gewoon de kop van jut is.
Ook Ellen ten Damme claimt dat ze met grensoverschrijdend gedrag
te maken heeft gehad, en er was nieuws van slachtoffers uit de PvdA.
Zij vinden dat een bureau, dat in opdracht van het partijbestuur
onderzoek doet, dat niet neutraal kan doen omdat de nieuwe PvdA
leider, Attje Kuiken, het toevallig goed kon vinden met de genoemde
heer Van D.
Ik zag ook een vrouw die vindt dat het taboe op zwangerschap de
wereld uit moet. Ik wist niks van zo’n taboe, maar zij vindt het nodig
zich uitbundig te laten fotograferen met een blote zwangere buik. Van
mij mag ze, maar ik snap niet hoe het ons met zijn allen, behept mét
dat taboe op zwangerschap, gelukt is deze aardbol met zeven miljard
mensen te bevolken.
Ook in de kerkelijke wereld waren vrouwen in het nieuws. Naast
Katholieken zijn er grote groepen protestanten van gereformeerde
huize die serieus denken dat vrouwen niet in staat zouden zijn diaken,
ouderling, of predikant te zijn. Ook bij de Christelijke Gereformeerden.
Er werd gesproken over de vraag of het langzamerhand geen tijd
werd om vrouwen toe te laten tot kerkelijke ambten. Maar de
meerderheid van de synode, die dus louter uit mannen bestaat,
besliste dat het nog niet zover kan zijn.
Allemaal nieuws, grote problemen, en allemaal stof voor
krantenartikelen, columns, praatprogramma’s, en wat al niet. Lastig,
voor Ploumen, voor Gündogan, voor Kaag, voor Ten Damme, en voor
ambitieuze gereformeerde kerkgangsters.
Ik zag ook vrouwen in Oekraïne, in geraamtes van flats, met kinderen
op de arm rennend naar schuilkelders. En dat allemaal door één
vreselijke man…

Herdenken
(14 mei 2022)

Het was een week van herdenken. De nieuwe tekenaar van Trouw
stelde voor om na 4 mei de vlag maar halfstok te laten hangen.
Bevrijdingsdag is wel een feestdag maar dit jaar toch heel anders. Met
de oorlog in Oekraïne klinkt de term “nooit meer Auschwitz” niet meer
heel overtuigend. Je zou kunnen zeggen dat we als mensheid op een
bepaalde manier hebben gefaald.
Afgezien daarvan was donderdag 5 mei in huize Steketee een dag als
alle andere dagen. Ik had wat orgel gestudeerd, was bezig geweest
met wat bewerkingen voor de cantorij, had het gras gemaaid en meer
van die kleine prettige bezigheden.
Pas ’s avonds kregen we iets mee van Bevrijdingsdag. We zagen
popsterren, waarvan ik me als 68-jarige afvraag waarom dat in
hemelsnaam sterren zijn, in helikopters van het ene naar het andere
festival vliegen (waarbij er ook nog één was verdwaald, hij werd naar
Den Haag gebracht terwijl hij in Rotterdam moest zijn) en vanuit
Amsterdam was er, nadat het twee keer was geannuleerd, weer het
traditionele Bevrijdingsconcert. Er speelde een uitstekend orkest.
Bijna alle spelers hadden oortjes in en er stonden overal kleine
mengpaneeltjes waarop men kennelijk zijn eigen monitormix kon
organiseren. Maar het totaalgeluid was toch niet echt in balans. Anita
Meijer zong zoals ze al haast wel vijftig jaar zingt, en dat deed ze
uitstekend, en ook Tanja Kross schitterde, maar van wat er verder
langs kwam was weinig te volgen, dan wel te verstaan. Een mooi
nummer van De Dijk verdween in de massieve geluidsmuur. Maar het
publiek, ons vorstenpaar voorop, vond het fantastisch.
Op 4 mei hadden we de herdenking gehad, nu ook weer op een volle
Dam. Een orkest dat prachtig speelde, ook nog eens perfect qua
timing als er een kranslegging wat langer duurde. In Groningen waren
de twee minuten pas om drie over acht. De organisator gaf de
klokkenluiders de schuld. Ze hadden te lang geluid, kennelijk omdat
ze een oud draaiboek gebruikten. Je vraagt je dan wel af wie ze dat
draaiboek had gegeven…
Wie ook werd herdacht was Pim Fortuyn. Een paar weken was er een
tv-serie over hem te zien. Daarin had Ad Melkert een prominente rol.
Hij was indertijd de PvdA-leider die na verlies bij de
gemeenteraadsverkiezingen van 2002, waarbij Fortuyn direct de
grootste werd in Rotterdam, niet heel vrolijk aan het slotinterview zat.
Hij werd ook nog eens behoorlijk uitgedaagd door Paul Witteman,
VARA-man, toch uit dezelfde hoek als Melkert. Maar Witteman vond
het nodig om nog wat zout in de wonden te strooien, en Fortuyn kon
daar lekker op doorgaan. Melkert verdween daarna naar een baan in
het buitenland. Ik had nooit op hem gestemd, maar wel met hem te
doen.
Ik zou ook nooit op Pim Fortuyn hebben gestemd. Op 6 mei 2002
werd hij vermoord. Een vreselijke daad. De Lijst Pim Fortuyn kwam
daarna in één klap met 24 zetels in de Kamer, en vervolgens in het
eerste kabinet Balkenende. Na tachtig dagen was het bizarre
avontuur voorbij.
Nog steeds vraag je je af hoe het gegaan zou zijn als Volkert van der
G. niet tot zijn daad was gekomen. Zou Fortuyn, wat hijzelf
ambieerde, dan ooit premier zijn geworden? We zullen het nooit
weten. Ook niet of hij er in zou slagen zijn ideeën en plannen, wat die
ook geweest mogen zijn, te verwezenlijken. Hij kreeg er de kans niet
meer voor. Ook niet om te falen trouwens. 

Sms'jes
(28 mei 2022)

Je hebt zo van die gewoontes. Als ik wil weten wat het laatste nieuws
is kijk ik op teletekst. Korte en bondige berichten (soms een beetje
plat, als er iemand overleden is en zijn naam kost te veel ruimte staat
er niet ‘hij of zij is overleden’ maar ‘hij of zij is dood’, niks tegen in te
brengen, maar het klinkt niet heel respectvol, zal ik maar zeggen) en
je bent heel snel weer bij.
Als een van onze nakomelingen dat ziet schiet hij of zij in de lach. Jij
bent wel héél ouderwets met je teletekst. Er zijn wel andere
mogelijkheden om het nieuws tot je te nemen! Maar ik denk dan: doe
mij de NOS maar, onze neutrale nieuwsvoorziener. Hoewel ik daar
soms toch ook wel mijn twijfels bij heb als er weer een opzienbarend
onderzoek wordt gemeld. Of een nieuw taboe: na de zwangerschap is
nu de overgang aan de beurt, maar goed, ik hou het toch maar bij
teletekst. Ook makkelijk als je wil weten wie er bij Op1 zit of bij de
andere praatprogramma’s van de publieke omroep.
Afgelopen week was het weer raak qua politiek. We hebben een
ouderwetse minister-president. Hij rijdt het liefst op zijn fiets, maar
heeft ook een oude Saab, en telefoneert met een Nokia, de telefoon
waarmee ook ik in 2000 mijn mobiele telefoonleven ooit begon. Er zit
weinig opslagruimte op zo’n ding, dus Mark maakte ’s avonds voor hij
naar bed ging zijn telefoon even leeg. Alle nietszeggende berichtje
konden de prullenbak in, en wat wel belangrijk was stuurde hij naar
zijn ministerie, waar blijkbaar nog ambtenaren aan het overwerken
waren om die berichtjes te archiveren. Stel je voor dat, in het kader
van de Wet Openbaarheid Bestuur, een Kamerlid zou willen weten
wat de minister-president die dag allemaal gecommuniceerd had; dan
kon hij daarvan in kennis worden gesteld. Het verhaal was aanleiding
voor een debat en een belachelijk TikTok filmpje van Jesse Klaver.
Ik ben geen fan van Mark Rutte. Maar ik vind onze Tweede Kamer
wel heel erg ver gaan in hun wantrouwen en, vooral, hun zucht naar
scoren. Heel veel zaken blijven liggen, de problemen liggen
levensgroot en onopgelost te wachten, en Rutte moet al zijn contacten
bewaren om ze te kunnen laten zien. Vooral aan de oppositie. Ik
vraag me af hoe dat moet als hij eens een gesprek met iemand heeft.
Moet hij dan constant zijn Tascam opname apparaatje mee laten
lopen om te kunnen verantwoorden wat hij gezegd heeft?
Het is sowieso lastig, vind ik, om geschreven teksten, mails of appjes,
goed te kunnen beoordelen. Je ziet niet hóe het gezegd wordt, hoe
serieus het bedoeld is, want je ziet er geen gezichtsuitdrukking bij.
Een grijnzend verteld verhaal komt anders over dan een relaas dat
met een zuur gezicht wordt gebracht.
Bij appjes heb je dan van die emoticons die moeten verduidelijken wat
de bedoeling is. Als ontvanger moet je dan weten wat dáár nou weer
mee bedoeld wordt. Niet elk lachend gezichtje is hetzelfde, en er
schijnt ook iets te zijn met augurken of komkommers, maar daar weet
ik gelukkig het fijne niet van.
Ikzelf gebruik nooit emoticons. Ook geen gekke afkortingen trouwens.
Als ik enthousiasme wil melden gebruik ik een uitroepteken, en als ik
twijfel wordt het het beletselteken. Drie puntjes…
Zoals ik al zei, ik ben een beetje ouderwets, net als Mark Rutte. Maar
verder lijk ik helemaal niet op hem.

Vakmanschap
(12 juni 2022)

De afvoer van de gootsteen lekte. Ik was al vaker bezig geweest met
pogingen om hem te repareren, maar het lukte me niet om te
ontdekken waar het probleem zat. Op den duur kwam ik er achter. Ik
zag druppels water komen uit de verbinding tussen de afvoer en het
overlooppijpje. Het viel nog niet mee om dat allemaal uit elkaar te
halen, steviger vast te draaien en weer in elkaar te zetten. Maar het
lukte! Ik was best trots op mezelf. Helaas bleek het lek daarmee niet
gedicht.
Ik belde een installateur. Hij had zeker tot aan de bouwvak geen tijd,
en stelde me niet echt gerust met de mededeling dat dat voor al zijn
collega’s gold.
Het volgende bedrijf dat ik belde, het was op vrijdag, excuseerde zich
dat het pas maandag zou lukken. Hij kwam die maandagmorgen. Ik
bood hem koffie aan. “Eerst maar eens kijken hoe ernstig het is.” Hij
bekeek de afvoer, schroefde de bovenkant uit elkaar, lachte wat en
zei: “Doet u maar koffie.” Hij had het al gezien en had het zo voor
elkaar. Mooi, als er een vakman naar kijkt!
Ik las een stuk over Ramses Shaffy en dat zijn muziek uitgegeven zou
worden. Een hele klus, want Shaffy kon geen noten lezen, en schreef
de muziek dus niet op. Dat was lastig toen hij optrad in een circus. In
de krant stond dat zijn liedjes “op de plank bleven liggen, omdat het
meereizende orkestje ze te moeilijk vond.” Ook bij het Songfestival in
Knokke “wist het orkest weinig te beginnen met zijn grillige
composities”. Ik las het met stijgende verbazing. Je kan zo’n orkest
moeilijk kwalijk nemen dat het de muziek niet kan spelen, als die er
helemaal niet is. Hoe zouden ze dat moeten doen? Op het gevoel een
beetje voor het vaderland weg tetteren?  
Ramses was een grote, maar het is vreemd dat je niet in staat bent je
eigen composities te noteren. Wie er iets mee wil moet dus een
opname afluisteren en proberen zo uit te vogelen hoe de muziek in
elkaar zit. Het lijkt een beetje op een dichter die niet kan schrijven.
Hoe kan zo iemand ooit zijn gedichten publiceren? Voorlezen aan
iemand die wél kan schrijven?
Ooit hadden we op de muziekschool een voorstelling met een
Groninger zanger. Hij leverde zijn liedjes aan, ingespeeld op een
bandje. Mij werd gevraagd er arrangementen van te maken. Mooi
werk, maar niet als je eerst eindeloos moet luisteren om er achter te
komen wat er precies gebeurt qua harmonieën. Het zou een stuk
efficiënter werken als hij in ieder geval de akkoorden had weten te
benoemen die hij uit zijn gitaar toverde. Maar dat zat er, net als bij
Ramses Shaffy, niet in.
Ik hou van mensen die hun vak verstaan. Zoals de installateur die
onze afvoer repareerde. Maar ik vind het ook prettig als de
buschauffeur verstand van zaken heeft, en dat geldt ook voor de
tandarts en de hartchirurg, om maar eens wat voorbeelden te
noemen. Als het werk er echt toe doet hebben we liever geen
amateurs aan het roer.
In sommige kerken heb je de ‘preek-van-de-leek’. Bij gebrek aan
voorgangers moet je wel eens wat. Maar als een willekeurig
gemeentelid op de kansel staat, terwijl de dominee in de kerk zit,
schiet je toch je doel voorbij lijkt me. Hoe serieus neem je je preek
dan? En de organist? Doet diens vakmanschap er dan nog wél wat
toe?

> COLUMNIST
> STARTPAGINA


De nieuwste column :

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Maatregelen
(26 juni 2022)

Je leest wel eens van die berichten waar je van schrikt. Over je CO2
voetafdruk bijvoorbeeld. Of hoeveel water het kost om een stukje
biefstuk te produceren. En dat het niet lukt om de opwarming van de
aarde tot anderhalve graad te beperken. Maatregelen werken niet of
worden gedwarsboomd omdat we vinden dat wij niet als enigen
hoeven te lijden. “Als we hier in Nederland ons best doen om de
temperatuurstijging te beperken lukt het ons misschien om te zorgen
voor 0,0007 graad,” hoor je dan, hoewel ik niet precies weet hoeveel
nullen er achter de komma staan. Maar dat het niet goed gaat is
iedereen toch inmiddels wel duidelijk.
We proberen minder vlees te eten (dat klinkt slap, hoezo proberen,
gewoon doen, zou je zeggen), en als we vlees eten zijn dat minder
grammen. Ik douche ook niet te lang, want daarvoor zie ik geen
enkele reden. Schoon is schoon tenslotte.
De krant zouden we digitaal kunnen lezen. Ik heb een account, en dat
heb ik ook nodig om sommige puzzeltjes, die ik erg leuk vind, te
kunnen spelen. Maar ’s morgens bij de koffie op bed hebben we toch
het liefst de papieren versie. En ja, die moet gedrukt worden, en
vanuit Amsterdam naar Groningen vervoerd, en iemand moet
schandalig vroeg opstaan om de krant vóór zeven uur bij ons in de
bus te schuiven, en dat lukt altijd nog ook, meestal zelfs nog veel
eerder, en dat is allemaal behoorlijk minder duurzaam dan op mijn
telefoon de columns en artikelen te lezen die ik interessant vind.
Vliegen deden we voor het laatst in 2019. De drukte op Schiphol, met
een wandeltocht naar de meest afgelegen pier, en een vliegtuig dat zó
lang aan het taxiën was dat het leek alsof we rijdend naar onze
bestemming zouden gaan, het eindeloze wachten op koffers en nog
veel meer ergernis deden ons besluiten nooit meer te vliegen. Dus
ook geen last van vliegschaamte, maar dat is op zo’n manier natuurlijk
vrij makkelijk.
Afgelopen week vierden we een paar dagen vakantie in Friesland.
Met de auto erheen, fietsen achterop, (wat ik altijd weer doodeng vind,
de hele handel op de trekhaak, bij elke scherpe bocht ben ik bang ze
te verliezen) en lekker rondgekard tussen de Friese wateren, met hier
en daar een pontje om zo’n water over te steken, en het was
genieten. ’s Avonds lekker gegeten. Een entrecote, en ik dacht aan al
die liters water die mijn stukje vlees had gekost…
Je weet nooit precies hoe dat zit. Hoe bereken je zoiets?
Bijvoorbeeld: Zoals ieder mens heb ik een vader en een moeder, voor
pa en ma Steketee geldt precies hetzelfde, en ook voor mijn
grootouders. Je hoeft niet veel generaties terug te gaan om vast te
stellen dat alleen al voor het feit dat ik besta er 30 (2+4+8+16)
mensen nodig waren. Je gaat nog twee voorouders verder en je zit al
op 126 (30+32+64). Nou heb ik drie zussen op wie ik hetzelfde
rekensommetje kan loslaten, en de vraag is ook of élke biefstuk
zoveel water kost, of dat dat voor alle biefstukken samen geldt.
Maar dat we in deze wereld met een levensgroot probleem zitten
moge duidelijk zijn. En dat we dat met zijn allen moeten aanpakken
ook. Daarbij vind ik het stiekem wel mooi dat het nou eens aan
ministers van de VVD is, de partij van groeien, groeien, groeien, om
maatregelen te nemen…

Kees Steketee

> COLUMNIST
> STARTPAGINA