recente columns      

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Op deze pagina treft u steeds de meest recente column(s) aan.

Voor de columns van de afgelopen twee jaar: Misschien snap ik het wel niet

Privacy
(4 augustus 2018)

Het is altijd wel interessant om in deze krant de berichten uit de
verschillende kerken te lezen. Bij de ene gemeente wordt zo’n beetje
alles per kerkbode gemeld, de andere vertelt haast niets. En als er
concerten worden georganiseerd zorgt een overijverige commissie dat
het zowel onder de activiteitenagenda terecht komt als ook onder het\
gemeentenieuws. En als er dan een paar kerken een vorm van
samenwerking hebben staat het er soms wel drie keer in.
Sommige correspondenten, dat zullen dan wel dominees zijn, geven
alvast een schets van de preek die ze gaan houden, en er zijn er ook
die het mooi vinden om een terugblik op de afgelopen zondag te
geven. En vaak staat er ook een corveelijstje in: ouderling van dienst,
koster, gastgezin, kerktaxi, organist.
Toen ik ooit scriba was werd de kopij nog ingeleverd per post. Het
loopje naar de brievenbus op zondagavond was een traditie. Een
enveloppe naar Postbus 37 met een getypt verhaal in mijn geval, en ik
denk dat dat in de meeste gevallen zo was, hoewel er ook met de pen
geschreven teksten binnen kwamen. En iemand moest al die teksten
weer overtypen. Later kon je de zaak ook per fax inleveren. Ik had
geen fax, maar je kon een Wordbestand per computer ook faxen, en
dat was al een hele vooruitgang. Maar het overtypen bleef.
Deze week viel me een bericht op van een gemeente wier naam ik
niet zal noemen. Er werd medegedeeld welke gemeenteleden een
bloemengroet hadden ontvangen. Het ging om een echtpaar dat 62
jaar getrouwd was, alsmede om een stel dat 50 jaar samen was.
Boven het verhaal stond: ‘Dit is de laatste keer dat de bloemengroet in
de kerkbode komt te staan. Om privacyredenen mag het niet meer
van de kerkenraad.’
In onze gemeente werden de verjaardagen van mensen genoemd die
ouder waren dan 70. Ik had een lijstje paraat van namen van leden
die hadden gemeld dat ze niet in het kerkblad wensten te worden
genoemd. Ook mensen die dat pas bedachten als ze er al in hadden
gestaan…
Zo’n mededeling over die bloemengroet is best interessant. De
schrijver meldt niet dat de kerkenraad besloten heeft geen namen
meer te noemen, nee, hij zegt dat het ‘niet meer mag’! Hijzelf heeft er
kennelijk geen probleem mee, en zou het graag blijven doen, maar
helaas. Het lijkt me als correspondent ook wel prettig dat je iets te
melden mag hebben. Maar onze privacy gaat tegenwoordig boven
alles. Zelfs als het om iets moois, iets positiefs gaat. Je ziet in de krant
ook steeds vaker foto’s van mensen die onherkenbaar zijn gemaakt.
Ook als het om een onschuldig plaatje gaat ter illustratie van een
verhaal. Met een beroep op de nieuwe privacyregelgeving mag er zo
langzamerhand niets meer openbaar gemaakt worden.
Wel overigens de naam van een dirigent die in 1996 en in 2000 heeft
geprobeerd twee zangeressen te verleiden. De man ontkent het
verhaal, maar biedt wel zijn excuses aan. Dat is ook weer bijzonder
natuurlijk. “Ik ben me van geen kwaad bewust, maar als het niet in
orde was, dan spijt me dat…” zoiets denk ik. Vier jaar nadat hij zijn
eerste blauwtje had gelopen overkwam het hem nog eens. Sinds
#MeToo staat de verhouding man-vrouw zwaar onder druk. De
zangeressen hebben er twintig jaar mee rond gelopen…  
Voor wie zich afvraagt waar de bloemen in het vervolg geruisloos
worden bezorgd: het gaat om de gemeente A. in classis N.O.G.

Zomergasten
(11 augustus 2018)

Het is een soort monument. Elk jaar hangt er een zekere spanning
wie dit jaar de gasten zullen zijn. Vaak zijn het verrassende namen.
Vaak ook namen die me niks zeggen. Vervolgens maken ze indruk en
daarna zeggen hun namen je wel wat.
We zagen de eerste aflevering. In de aankondiging werd verteld dat er
ook een stukje uit Jesus Christ Superstar zou worden getoond. Het
bleek een scène te zijn waarin Judas Jezus toezingt en zich afvraagt
waarom Jezus toch alles mis laat gaan. Dat zou niet nodig moeten
zijn voor de zoon van God…
Het was een gedeelte uit de filmversie. Dat vind ik jammer want daar
ligt het geluid van de zangstem zo onwerkelijk bovenop de muziek.
Daardoor versta je het wel goed, maar muzikaal vind ik het niet sterk.
De gast, Romana Vrede, wilde het vooral graag laten zien om de
manier waarop Judas zijn rol speelt. “Fantastisch zoals hij wel twintig
keer ‘Listen to me’ roept!” Volgens mij had Andrew Lloyd Webber dat
‘Listen to me’ in de muziek gewoon twintig keer terug laten komen.
Dat kun je doen als componist. Als je een tekst belangrijk vindt
bijvoorbeeld. Daar had die fantastische acteur geen invloed op, lijkt
me.
“We luisterden elk jaar naar Jesus Christ Superstar,” vertelde ze, “met
de Kerst.” Presentatrice Janine Abbring reageerde verbaasd. “Pasen
toch..? De kruisiging was toch met Pasen…”
Enige verbazing en vervolgens: “Nou ja, dat verhaal interesseert me
niet zo, het gaat me om het acteren…” Dat het niet echt Pasen was
zullen we Janine maar vergeven, ze had het zwaar met haar gast,
zullen we maar denken.
Later bleek de actrice ‘veel Bijbelkennis’ te hebben, dankzij een
driejarige carrière als Jehova getuige. Ik vond dat ‘veel’ wel
meevallen.
In de recensies die ik las (elke krant heeft ze!) alleen maar lovende
woorden. En hoe moeilijk ze het Janine Abbring maakte. Ja,
inderdaad lastig. Je zoekt een televisiefragment uit dat je wilt laten
zien en als je vervolgens gevraagd wordt wat je daarmee hebt hul je
je in een quasi diepzinnig stilzwijgen.
Ook was er een bijzonder filmpje te zien. Het was gefilmd door de
hoofdpersoon zelf, vertelde Janine Abbring. Romana: “O, is dat zo?
Dat zou best kunnen, dat wist ik niet.” Ze praten er even door, en
Abbring kondigt het aan, zus en zo, gefilmd door de mevrouw die we
in beeld zien. “Klopt!” zegt de gast.
Ik vond het een lange avond, zapte tussendoor even weg, en kwam
weer terug in een stukje over racisme. Naast onze privacy en het
MeToo-gedoe is dat een van de belangrijkste onderwerpen heden ten
dage. We zien overal racisme in. Ik moet dan vaak denken aan die
jongetjes in de laatste klas van de lagere school die bij alles wat je als
docent zegt seksuele toespelingen horen. “Ben je klaar Jan?”
bijvoorbeeld, of, als de cassetterecorder moet worden gestart: “Doe
hem er maar in!” “Ja meester, wij zijn doordenkertjes!”
Ik vind een programma van een uur of drie met een gast die eigenlijk
niets te melden heeft en dat camoufleert door met een interessante
blik stil te zijn niet om door te komen. Ik snap dan ook die positieve
commentaren niet. Ik zou haast zeggen: Ben ik nou zo slim, of zijn al
die recensenten zo dom?
Deze week Louis van Gaal. Dat wordt ongetwijfeld een stuk
boeiender.

Alweer
(18 augustus 2018)

In mijn verhaal van vorige week verheugde ik me op de zondagavond,
op Zomergasten met Louis van Gaal. Het is een bijzondere man, met
een pittige verhouding met de pers, maar op een bepaalde manier zit
er achter de façade een sympathiek mens, zo dacht ik. U als lezer las
mijn column een paar dagen na de avond met Van Gaal, en kon zelf
constateren of dat ook zo was. Mij persoonlijk viel het niet mee. Het
ging wel erg over Van Gaal, en dat kun je misschien ook wel
verwachten bij dergelijke bijeenkomsten, maar het voelde wel heel erg
alsof hij zichzelf aan het rechtvaardigen was. Hoe het ook zij, ik vond
het weer geen mooie Zomergastenuitzending, moest strijden tegen de
slaap, en had het gevoel de plank met mijn voorpret behoorlijk te
hebben misgeslagen.
Dat had ik ook, een beetje, met mijn opmerking over Gatti, de dirigent
van het Concertgebouworkest. Over twee mislukte
verleidingspogingen, in 1996 en 2000, waar de dames in kwestie
blijkbaar 20 jaar mee hadden rondgelopen. Maar als je dan hoort dat
het orkest de man op staande voet heeft ontslagen (hij is dus bij
voorbaat veroordeeld, en zijn carrière is voorbij) krijg je toch het idee
dat er meer aan de hand is geweest. Temeer daar het orkest het zich
met dit ontslag bepaald niet makkelijk maakt. Men moet hard op zoek
naar vervangers voor enkele tientallen concerten, en dat valt niet
mee. Topdirigenten liggen niet voor het oprapen, en met minder dan
top kan het orkest uiteraard geen genoegen nemen. En dan lees ik,
het is echt waar, een ingezonden stuk van een mevrouw die vindt dat
dit de kans is voor het orkest om een vrouwelijke dirigent in te huren.
Wij waren dit weekend uit eten. Het was druk in het restaurant en er
liepen heel wat mensen te bedienen. Allemaal meisjes en vrouwen,
en er was één man. Ik veronderstelde dat dat de baas van de zaak
was. En terwijl ik dat zei, realiseerde ik me schuldbewust dat zo’n
automatische aanname natuurlijk getuigt van een rolbevestigende
vooringenomenheid. Niet alle meisjes waren even jong, best kans dat
die ene volwassen vrouw de baas was. Bij het afrekenen vertelde de
man me, desgevraagd, dat hij de nieuwe eigenaar van het restaurant
was. Mijn veronderstelling klopte dus, gelukkig, wel…
En net zoals de verhouding man/vrouw was ook deze week weer
racisme onderwerp van gesprek. Een meisje is vermist en er is geen
Amber Alert uitgegaan. “Omdat het een donker meisje is,” constateert
de in racisme gespecialiseerde columniste in Trouw. En ook
praatprogramma’s op de televisie besteedden er veel aandacht aan.
Een woordvoerder van de politie, ik meen in Den Haag, vertelde over
vele tientallen vermissingen per week. Niet elke verdwijning is
aanleiding voor een Amber Alert. En in het geval waar het over ging
was de vermissing pas na een paar dagen gemeld.
Ik zag een oproep van de ouders. Ze vroegen niet aan eventuele
ontvoerders om hun dochter terug te brengen. Ze richtten zich tot het
meisje zelf: “Kom alsjeblieft terug!” Je vraagt je af wat een Amber Alert
uitricht bij iemand die kennelijk zelf de kuierlatten heeft genomen.
Overigens ging het bij Van Gaal ook nog even over racisme. Over
zwarte spelers in het Nederlands elftal, die zich gediscrimineerd
voelden. Van Gaal had een van hen naar huis gestuurd. Het hoe en
waarom is me niet helemaal duidelijk geworden. De slaap had het
toen al gewonnen…

Lastig
(25 augustus 2018)

Toen ik nog niet lang in Groningen vertoefde hoorde ik eens de
uitdrukking ‘zo lek als een Theems’. Ik vond het een bijzondere
vergelijking, maar aan de andere kant snapte ik het wel: zo’n rivier zit
vol water, is kletsnat, dus de link met lekkage was gauw gelegd. Wel
bijzonder dat er een Engelse rivier aan te pas kwam. Je zou ook de
Rijn kunnen nemen of, als Groninger, nog beter de Eems…
Pas veel later begreep ik dat het niet om een rivier ging maar dat het
woord ‘theems’ Gronings is voor vergiet.
En daar moest ik aan denken toen ik hoorde over een rechtszaak van
een mevrouw die graag een foto van zichzelf met een vergiet op het
hoofd op haar ID-kaart wilde laten zetten. De ambtenaar achter de
balie van het gemeentehuis vond het geen goed idee, volgens haar
mocht het gewoon niet, en als doorsnee burger zou je dan zeggen,
oké, dan niet. Zo is het ons allen tegenwoordig verboden te lachen op
foto’s voor officiële reisdocumenten, en toen ik de laatste keer bij een
fotograaf een pasfoto liet maken voor mijn nieuwe rijbewijs adviseerde
hij mij zelfs mijn bril af te zetten, want “daar kunnen ze nog wel eens
moeilijk over doen bij de gemeente”. Het was in Delfzijl, en ik weet
niet of ze daar lastiger zijn dan elders, maar ik heb mezelf toch maar
zonder bril laten vereeuwigen. Tot maart 2027 loop ik nu rond met een
rijbewijs waarop een bepaald niet blij en brilloos exemplaar van
mezelf me sacherijnig aankijkt. Uit een grijs verleden weet ik van een
collega die bij de grens tussen West- en Oost-Duitsland ooit werd
verzocht zich te scheren want hij had zichzelf voorzien van een
stevige baard, en hij leek niet meer echt op de man die in zijn
paspoort stond. Het is in geval van twijfel een stuk makkelijker om
even de bril af te zetten.
De mevrouw met haar vergiet liet het er niet bij zitten en kwam tot bij
de hoogste rechter terecht. Die vond dat iemand met een vergiet op
zijn kop niet serieus genomen kon worden, en gaf de gemeente gelijk.
Zij mocht niet met haar vergiet op de foto. Wél in de studio bij het
praatprogramma van Margriet van der Linden, waarbij het me opviel
dat er maar weinig, en ook niet heel grote gaatjes in zaten. Het leeg
meer op een bromfietshelm. Ik had zo’n mooi geel plastic ding
verwacht. Dát ze daar zat verbaasde me nou weer helemaal niet,
want Van der Linden grossiert in onderwerpen waarvan je je afvraagt
voor wie dat nou weer interessant zou kunnen zijn, waarbij ze ook nog
eens de gewoonte heeft om zelf al interrumperend de antwoorden in
te vullen van de vragen die ze stelt.
Zo waren er scholieren met een burn-out (ja, ik vind het ook triest, en
sneu voor de mensen die het betreft) maar het geleuter daarover en
dan de schuld geven aan de sociale media, waar die kinderen zelf de
hele dag op zitten, en dan gaat het over het moment dat zo’n kind is
‘gecrasht’, en dan denk ik weer aan kinderopvang, en dat klopt niet,
snap ik ook wel, en het ging over James Bond, en dat het tijd wordt
voor een donkere James Bond, maar als dat zou gebeuren zou het
waarschijnlijk nóg beter een transgender kunnen zijn…
Het is best lastig om dag in dag uit een praatprogramma te vullen.

Waterstaat
(1 september 2018)

Bij een grote aanschaf ga je doorgaans niet over één nacht ijs. Ik vind
het een mooie uitdrukking. Heeft natuurlijk te maken met de
onbetrouwbaarheid van een ijsvloer na één nachtje vorst. Pas als het
een paar dagen heeft gevroren weet je zeker dat het ijs je gewicht kan
dragen en stap je er op. Pas als je zeker weet dat je aankoop een
goede zet is teken je de koopovereenkomst.
Als kind vond ik de Euromast maar een eng gevaarte. Het was een
paal met bovenop een grote cabine waarin een restaurant zat van
waaruit je een prachtig uitzicht over de stad had. Ik vond het er weinig
stabiel uitzien. Toen we naar boven gingen had ik het gevoel dat hij
elk moment zou kunnen omvallen. Ik zei dat ook, en toen werd me
verzekerd dat dat heus niet zou gebeuren, want het zwaartepunt van
de toren zat ver onder de grond. Het stelde me enigszins gerust, aan
de andere kant kon je nooit zeker weten of dat echt waar was, van dat
zwaartepunt. En de vraag is ook hoe het is sinds men, omdat de
belangstelling nogal terugliep, de toren ongeveer twee keer zo hoog
heeft gemaakt door er nog een spriet bovenop te zetten. Ik ben er
nooit meer geweest.
In een kerk waar ik ooit organist was hadden ze een moderne trap. De
betonnen treden staken gewoon uit de muur en hadden verder geen
enkele steun. Als ik naar boven moest liep ik altijd zo dicht mogelijk
langs de muur om mijn gewicht vooral niet teveel op het uiteinde van
de treden te laten drukken…
Wat ik ook altijd zo eng vind zijn balkons die als het ware aan flats
hangen en ik word ook niet blij van een orgel dat als een zwaluwnest
tegen een kerkwand lijkt geplakt.
Ingenieurs en andere deskundigen kunnen precies berekenen hoe
sterk een overspanning moet zijn om het verwachte gewicht te
kunnen dragen. Net als onlangs in Italië. Een gigantische brug, niet
alleen over een andere weg en een rivier, maar ook nog eens over
een hele woonwijk met flats heen gebouwd. Als je de beelden zag kon
je je verbazen dat het niet al veel eerder was misgegaan. De brug
was in de zestiger jaren gebouwd, en hij was niet berekend op het
verkeer dat sinds die tijd een stuk intensiever geworden is, hoor je
dan.
Er zijn veel van die gigantische bruggen in de wereld, en de
overspanningen kunnen blijkbaar steeds groter worden.
Men heeft het over slecht onderhoud. Zoals een paar jaar terug in een
zwembad waar de geluidsboxen van het plafon naar beneden
kwamen: “Slecht onderhouden!” Maar hoe onderhoud je zoiets? Moet
je twee keer per jaar naar boven klimmen om te kijken of de roestvrije
haken waaraan die boxen gingen  misschien toch niet zijn gaan
roesten?
De Italianen keken nauwelijks naar hun brug om. Ik vraag me ook af
wat je er aan zou kunnen zien. In Nederland sluiten we een brug als
we haarscheurtjes constateren. Of we zetten er een bord bij: ‘Boven
de 6 ton betreden op eigen risico.’ Dat doet Rijkswaterstaat. Een
zorgvuldige en betrouwbare organisatie die alles uitstekend in de
gaten houdt.
Maar dan schrik ik wel dat diezelfde instelling voor één miljoen euro
twee speedboten koopt die bedoeld zijn om snel over de Noordzee te
kunnen varen, maar die in de praktijk niet geschikt blijken te zijn voor
grote golven. Hoe zorgvuldig is zo’n organisatie dan…

Per ongeluk
(8 september 2018)

Wie heeft het nooit meegemaakt. In een volle bus, of in de rij voor de
kassa, dat je iemand per ongeluk aanstoot, of, erger, op de tenen gaat
staan. Meestal is dat geen aanleiding voor veel opwinding. Het is vol,
het is druk, en dan gebeurt zoiets nou eenmaal. Je zegt “sorry dat
ging per ongeluk,” en we gaan over tot de orde van de dag.
Anders wordt het als iemand, laten we hem Jan noemen, niet per
ongeluk op iemand anders’ tenen gaat staan maar dat met opzet doet.
Als hij bewust iemand pijn doet. Het zou ongeloofwaardig zijn om ook
dan ‘sorry’ te zeggen en de persoon in kwestie zal ook geen excuus
accepteren. Terecht. Hoe het dan verder gaat hangt een beetje van
het type af dat Jan tegenover zich heeft. De een zal een stapje opzij
doen en hopen dat hij daarmee van het gezeur af is, een ander, zeker
als hij niet al te bang is uitgevallen, zal de confrontatie zoeken. Hij wil
met gelijke munt terugbetalen en heeft wel zin in een potje vrij
worstelen. En voor je het weet liggen ze te rollebollen over straat. Dat
komt er nou van als je mensen uitdaagt, als je ze aan het treiteren
bent, aan het pesten, als je ze, zonder dat daar aanleiding voor is,
met opzet pijn doet. De mensen er omheen, de omstanders, kiezen
waarschijnlijk partij voor de ander, voor degene die Jan zo lekker aan
het jennen was. Niemand zal het opnemen voor Jan, vermoed ik.
In Den Haag wil iemand een cartoonwedstijd organiseren. Niet een
redactie van een krant of een weekblad, ook niet een tekenacademie
die op zoek is naar nieuw talent, en ook niet de firma Bruynzeel die de
verkoop van potloden wil stimuleren. Zoals bekend is het Geert
Wilders, en de cartoonwedstrijd heeft als thema de profeet
Mohammed. Die moet, want we hebben het wel over cartoons,
blijkbaar belachelijk gemaakt worden.
Ik begrijp niet wat de man bezielt.
Maar politiek correct Nederland verdedigt hem: “Hij mag dat doen.
Vrijheid van meningsuiting!” Ik snap niet wat zoiets met vrijheid van
meningsuiting heeft te maken. Dat hij mensen, gelovige moslims, tot
in het diepst van hun ziel kwetst moeten we maar voor lief nemen, en
“mag toch geen reden zijn om doodsbedreigingen aan het adres van
Wilders te uiten.” Nee, natuurlijk niet. En dat ze in Pakistan met
duizenden de straat op gaan om te protesteren vind ik ook wat
overdreven.
Christenen zijn het al jaren gewend. De laatste keer dat we ons
opwonden was over het Onze Vader door Mies Bouwman in ‘Zo is het
toevallig ook nog eens een keer’. Maar Madonna (de naam alleen al!)
aan een kruis met een nepdoornenkroon, het doet ons niks meer. En
je kunt als cabaretier strooien met al dan niet geslaagde grappen over
gereformeerden of katholieken, zonder dat iemand zich gekwetst
voelt. We hebben een dikke huid gekregen, of, zou je ook kunnen
zeggen, we zijn behoorlijk onverschillig geworden.
Maar ik verbaas me dat niemand zegt dat het organiseren van zo’n
cartoonwedstrijd werkelijk helemaal nergens op slaat. Het is toch in
wezen niets anders dan moedwillig iemand, wat zeg ik, een behoorlijk
grote groep wereldburgers, op de tenen te gaan staan, te jennen, uit
te dagen? Zoiets pikten we in de bus, of voor de kassa, van Jan toch
ook niet?
En dat Wilders de zaak nu heeft afgelast verandert daar helemaal
niets aan.

> COLUMNIST
> STARTPAGINA


De nieuwste column :

> COLUMNIST
> STARTPAGINA

Zwijgen
(15 september 2018)

Stef Blok had onhandige dingen gezegd, nou ja, hij had zijn duidelijke
menig gegeven over onder andere de multiculturele samenleving en
de manier waarop een land als Suriname wordt bestuurd. De Kamer
kwam ervoor niet terug van reces zodat hij zich wekenlang kon
verontschuldigden en zijn woorden terugnam, of in ieder geval zei dat
hij vond dat hij het niet zo had moeten zeggen, dat hij beter had
kunnen zwijgen.
Links Nederland was er zeer verbolgen over, uiterst rechts vond het
mooi dat een minister de waarheid durfde te zeggen. Het gevolg was
dat hij, dankzij de coalitie van middenpartijen, gewoon kon blijven
zitten. Dat deed hij ook, hoewel hij er niet bij zat alsof hij er van
genoot. Ik verdacht hem er stiekem van dat hij hoopte dat de motie
van wantrouwen zou worden aangenomen en hij naar huis kon
afreizen, en verder door het leven gaan als de minister die de
waarheid niet mocht zeggen.
Een partijgenoot van hem trad wel af. Han ten Broeke. Een kamerlid
dat ooit een relatie had gehad, een avontuurtje, een scharrel, hoe je
het ook wil noemen, waarbij ongelijkheid in het spel was. En dat willen
we niet. De vraag is wel even wie bepaalt wat er gelijk of ongelijk is. Is
iemand die qua werk of salaris in een lagere schaal zit dan jij ook
minder dan jij? We putten ons heden ten dage uit in het roepen dat
hoogopgeleid echt niet méér is dan laagopgeleid.
Als de vrouw in kwestie je rechtstreekse ondergeschikte is, is er
misschien sprake van ongelijkheid, hoewel ik het me ook dan afvraag:
een secretaresse die er voor zorgt dat je afspraken kloppen en jij niet
je stukken vergeet als je naar een vergadering gaat lijkt me meer dan
een ‘ondergeschikte’. Maar omdat hij zelf vond dat er sprake was van
ongelijkheid, en alleen daarom, vond Ten Broeke het nodig, en zijn
fractieleider sprak hem niet tegen, om af te treden. Hij beschouwde
zichzelf dus als méér dan de bewuste vrouw. En hij trad, het moge
duidelijk zijn, dus niet af omdat hij zijn vrouw had bedrogen en
overspel had gepleegd. Dat is privé. Dat mag hij zelf weten.
Dat was anders, een tijdje terug, met een SGP-kamerlid. Die gaf zijn
Kamerzetel op om het enkele feit van overspel en ging aan de slag
met het redden van zijn huwelijk.
En dan hebben we Pechtold, de man die links en rechts weet te
vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Hij kreeg zomaar een
appartement cadeau en het verbaasde me, ondanks het feit dat
tegenwoordig elke woning in een flatgebouw een appartement wordt
genoemd, dat daar toch niet meer drukte over werd gemaakt. Ook dat
was een privé kwestie vond hij. Ik krijg privé nooit appartementen
cadeau!
Ook een jarenlange affaire met een collega D66’er, een wethouder in
Meppel, was een privé zaak. Maar de mevrouw kwam haar verhaal
doen bij Pauw. Een warrig verhaal, gebaseerd op een interview in
Privé dat ze per ongeluk gegeven had. Ze hadden afgesproken niets
over de zaak naar buiten te brengen, te zwijgen, maar dat gebeurde
nu toch.
En dan was er nog die pornoactrice in Amerika die ooit het bed
gedeeld had met Donald Trump. Ze is betaald geworden om te
zwijgen, en zij reist nu de wereld rond, tot aan de glunderende Twan
Huys toe, om te vertellen dat ze betaald is geworden om te zwijgen. Ik
snap het niet.

Kees Steketee

> COLUMNIST
> STARTPAGINA