900 columns
 

>  STARTPAGINA
>  IN DE PERS

In gesprek met
columnist en musicus Kees Steketee
(11 mei 2024)

Teun Juk

(klik op de afbeelding voor grotere weergave)

Onlangs verscheen de 900ste column van Kees
Steketee in de Groninger Kerkbode. Voor de
redactie was dit aanleiding om dit bijzondere
feit te markeren. Wie is deze columnist en wat
drijft hem? Daarvoor ging ik op een mooie
voorjaarsdag in april naar Loppersum, waar
Kees Steketee met zijn echtgenote Gera van
der Hoek woont. Ze wonen in een vrijstaand
huis dat kunst en muziek ademt. Hij kan hier
rustig piano spelen zonder dat de buren er last
van hebben. Zes jaar wonen ze er inmiddels.
Kees nodigt mij uit om aan de “stamtafel” plaats
te nemen. Daar heb je een prachtig uitzicht op
de weilanden. De gastheer serveert koffie met koek
en je ziet hem denken: “Mij hoor je niet klagen”.

Over de columnist
Kees Steketee (1954) is een veelzijdig mens. Hij is kerkmusicus en
theoloog. Op zijn eigen website kun je lezen dat hij meer doet dan dat.
Zo is hij niet alleen organist en koordirigent maar ook columnist en
cabaretier. In zijn jonge jaren deed hij mee aan het bekende Leids
cabaretfestival. De finale haalde hij net niet. Hij genoot zijn opleiding
aan de conservatoria in Rotterdam en Groningen. Zijn hoofdvak was
orgel. Aan het conservatorium in Zwolle bekwaamde hij zich later in
koordirectie. Hij concerteert, begeleidt, componeert, arrangeert en
schrijft soms teksten. Hij is cantororganist van de Johannes de
Doperkerk in Huizinge en maakte twee solo CD’s. In 2017 verscheen
zijn eerste roman “Nieuwe bezems”.  Eén keer per 14 dagen schrijft
hij een column voor de Protestantse Kerkbode. Van deze columns
verschenen in eigen beheer inmiddels negen verzamelbundels. De
vrouw moet zwijgen (2006), Echte mannen zeuren niet (2007), Ik heb
gezegd (2009), Wie het begrijpt mag het zeggen (2011), Je blijft je
verbazen (2013), Mij hoor je niet klagen (2015), Misschien snap ik wel
niet (2017), Zo lust ik er nog wel een (2019) en Met de kennis van nu
(2023).

Column
Allereerst natuurlijk de vraag: “Wat is een column”. Volgens het
woordenboek is een column een Engels woord voor kolom. In de
opmaak van de Groninger Kerkbode is de column van Kees Steketee
inderdaad één kolom waarin hij zijn tekst kwijt kan. En daarmee is het
een klein stukje in de krant. Maar het is meer dan zomaar een klein
stukje proza in een kolom. Een column verschijnt namelijk in een
bepaalde regelmaat. In dit geval één keer per 14 dagen. Daarnaast
heeft de schrijver, de columnist een vaste plek in het blad, namelijk de
rechterkolom op pagina 3.  Als columnist heeft Kees Steketee een
eigen stijl. Zijn stukjes zijn uniek en onderscheidend. Hij schrijft over
onderwerpen uit zijn directe leefwereld, vaak een relatie met muziek,
maar ook met een prikkel of knipoog over onderwerpen die actueel
zijn in de samenleving of politiek. Ik vraag hem, welke columnist hij
het meest bewondert. Zonder aarzeling noemt hij de namen van
Trouw-columnisten Sylvain Ephimenco en Jamal Ouariachi. “Alle twee
schrijven ze goed en ze weten je te prikkelen”. En dat laatste probeert
Kees ook met zijn columns. Een tijdje terug vierde hij zijn vijftig jarig
jubileum als organist. Kees, met een knipoog: “Tegenwoordig is dat
voor menig kerkganger een hele prestatie”. Hij geniet nog iedere dag
van zijn vak.

Eerste column
Het is inmiddels meer dan 20 jaar geleden dat hij zijn eerste column
schreef. Kees: “In februari 2004 had ik Reinder Tuitman en Marja de
Jager op bezoek.  Zij is nu predikant in Delfzijl, en wij hadden het over
de Groninger Kerkbode. ‘Een mooi blad, maar ik mis nog een column’,
zei Marja die een studiegenoot van mij was. En uiteindelijk ‘probeer
het maar eens over kerk en muziek’. En zo is het gekomen”. Later
werden de columns wat breder qua insteek. Kees: “Toen was het
iedere week. Sinds vijf jaar is het één keer per 14-dagen. Wekelijks
was eigenlijk makkelijk, je zit dan in een bepaald ritme en bent
daardoor bewuster wat er om je heen gebeurt”. Echtgenote Gera is
een kritische meelezer en geeft Kees altijd feedback. Ze vullen elkaar
mooi aan. In hun woonkamer hangen twee prachtige portretten naast
elkaar, geschilderd door de in 2019 overleden kunstschilder Sip
Hofstede. Kees op het orgel en Gera als sopraan. Een eenheid in
verscheidenheid.

Beste column
Wat is zijn beste column? Dat vindt Kees een lastige vraag.
Uiteindelijk, “de laatste natuurlijk”. Zijn meest spraakmakende column
was die over “De vrouw moet zwijgen”. Hij heeft er zelfs de landelijke
pers mee gehaald. Daarin beschrijft hij de ontmoeting met een nieuwe
Nederlander die hem verbood om rechtstreeks met diens vrouw te
praten. En daarmee raakt hij de actualiteit van de botsing van culturen
en de integratie. Het is ook de titel van zijn eerste bundel met
verzamelde columns. Nog steeds te koop overigens via bol.com.
Wat hij belangrijk vindt, is dat een column een kop en een staart heeft
en ook een beetje prikkelt. En het moet mooi geschreven zijn. Wie de
columns van Kees Steketee leest, ontdekt dat de columnist ook zo
zijn voorkeuren heeft en zich soms laat meeslepen in de kleine dingen
van de dag. Columnisten zijn net mensen. “Maar”, zo zegt hij, “het is
wel een column voor lezers van de Kerkbode. Prikkelen maar ook een
inhoudelijke boodschap meegeven”. Hij ziet zichzelf als een beetje als
links van het midden. Het hart op de goede plek. Hij volgt de
ontwikkelingen in de politiek en samenleving op de voet en laat dat
ook doorklinken in zijn columns. Zo heeft hij genoten van Henri
Bontenbal die als nieuwe partijleider van het CDA op het orgel
speelde van de Bovenkerk in Kampen. Een mooie reclame voor het
vak.
Krijgt hij wel eens kritiek? Kees: “Natuurlijk wordt er gereageerd op
mijn columns. Ik krijg best wel wat reacties en dat vind ik leuk.
Meestal is het positief, een enkele keer ook niet”. Wie het begrijpt mag
het zeggen.

In boekvorm
Kees Steketee heeft de mooie gewoonte om na verloop van tijd zijn
columns te bundelen en in boekvorm uit te geven. “Er is een groep
trouwe lezers die dat erg leuk vindt. Bovendien blijven ze zo beter
bewaard. Een tijdschrift is immers vluchtig. Een boek is dat niet”. Zijn
laatste bundel verscheen vorig jaar onder de titel “Met de kennis van
nu”. In 233 pagina’s behandelt de columnist tal van actuele
onderwerpen, zoals beeldcultuur, het celibaat, feministes, vasten en
feest, Notre-Dame (de beroemde kathedraal in Parijs is inmiddels
bijna geheel hersteld na de grote brand) maar ook zaken als
orgelspelen in de kerk, open deuren en praatprogramma’s. Hij weet
nog precies welke columns hij allemaal geschreven heeft. Kees
Steketee: “Ik vond het de eerste keer best wel bijzonder dat mijn
naam onder de column of op de omslag van een boek stond. Je went
er echter aan, maar toch blijft het bijzonder”.

Tot slot
900 columns is een groot aantal. Gezien de huidige
verschijningsfrequentie van de Groninger Kerkbode duurt het nog vier
jaar voordat Kees Steketee de mijlpaal van 1000 columns bereikt. Hij
gaat er vol voor. Kees Steketee: “Ik vind het mooi werk, erg leuk om te
doen”. Ik opper, is het een idee om er ook een podcast van te maken,
dat is immers modern? Hier had Kees nog niet over nagedacht. “’t
Zou kunnen”. Wie weet lezen we daar binnenkort meer over in een
van zijn columns.

Teun Juk (Hattem) is lid van het redactieteam

>  STARTPAGINA
>  IN DE PERS